Obywatelskim obowiązkiem jest powiadomienie o szpiegostwie.
Ukrywanie go jest przestępstwem.
Ciężka kara spotka każdego, kto podżega do rewolucji.
Próby obalenia rządu będą karane śmiercią.
ZAKAZ ZAKŁADANIA STOWARZYSZEŃ
Obywatelskim obowiązkiem jest powiadomienie o szpiegostwie...
Dzień dobry.
Popraw czapkę.
No, dalej.
Co masz w torbie?
Otwieraj.
Dzień dobry.
Miałeś tego nie brać.
Otwórz torbę.
Otwieraj.
Nie przynoś tego do szkoły.
Inaczej zostaniesz ukarany.
Staw się u mnie na przerwie.
Dziękujemy.
A jakby znalazł książkę, kretynie?
Dzięki, Wei.
Znowu się na nią gapisz?
Podobno Bai przeszukał torbę Shenga.
Nic nie znalazł.
Spokojnie.
Jak nie będzie ostrożny, to po nas.
Lepiej nie podpadać Baiowi.
Prezentuj sztandar!
Przepiękna kraina, obfite plony
Jesteśmy najlepsi we wschodniej Azji
Nigdy się nie poddawaj
I nie spoczywaj
Czcij naród swój, by świat lepszym był
Wejdź.
Co nowego?
To Tagore.
- Ale się guzdrzecie. Teraz ja. - Czekaj chwilę.
Nic dziwnego, skoro kopiujecie rysunki.
A jak jej więcej nie zobaczymy?
- Ruszajcie się. - Dobrze.
Paskudnie to narysowałeś.
- Jeszcze raz. - Ja nie potrafię rysować?
- A to co? Gruszka? - Lepsza niż twoja.
A wtedy smoczy wojownik przybył z nieba
i niespodziewanie zaatakował diabła.
Hej, oddaj to.
Jestem smoczym wojownikiem. Ale mnie Bai dziś wystraszył.
Dziś czytamy Tagore'a.
Był nie tylko ważnym indyjskim poetą,
ale też filozofem walczącym z brytyjskim kolonializmem.
„Liść staje się kwiatem, kiedy kocha”.
Czyż nie wszyscy urodzili się równi?
Tak myśleliśmy,
gdy ukryci w szkolnej komórce
przepisywaliśmy cenne dzieła, słowo po słowie.
Niestety żyliśmy w czasach,
kiedy mówienie o wolności
było przestępstwem.
Za czytanie zakazanych książek mogliśmy zapłacić życiem.
W 1962, w czasie zimnej wojny, na Tajwanie ogłoszono stan wojenny.
Książki zawierające komunistyczne lub lewicowe poglądy
zostały zakazane.
Czytanie ich było surowo karane.
Groziła za to nawet śmierć.
Mów, skąd miałeś książki?
Spiskujesz przeciwko rządowi?
Przyznaj się albo giń razem z przyjaciółmi.
Martwy nic nam nie powie.
Zdarliśmy mu wszystkie paznokcie i dalej nic nie wiemy.
Tortury nie były tak straszne,
jak koszmary, które mnie nękały.
Co dzień powtarzałem sobie, że jeśli umrę
nie będę mógł marzyć o liceum Greenwood,
przyjaciołach z klubu książki
ani o Ray-shin Fang.
Ale kiedy traciłem przytomność,
uświadamiałem sobie,
że to dopiero początek koszmaru.
LICEUM GREENWOOD
KOSZMAR
Pan Zhang.
Proszę pana.
Panie Zhang!
Nasz kraj będzie ci wdzięczny.
To ty?
Co tu robisz o tej porze?
Zasnęłam.
Ja też.
Gdy się obudziłem, nikogo już nie było.
Wydaje mi się,
że kiedyś już mi się to śniło.
Nie wiedziałem, że jest tu pusty nagrobek.
RAY-SHIN FANG
Chodźmy.
Pamiętasz, co się stało, zanim zasnęłaś?
Niczego nie pamiętam.
Nie ma drogi.
Chcesz usiąść?
Wszystko zakurzone.
Tak w ogóle nazywam się Chong-ting Wei.
A ja Ray-shin Fang.
Wiem.
Jesteś najlepszą uczennicą.
Czytałem twoje artykuły w gazetce szkolnej.
Gdzie mi do ciebie?
Przepisujesz zakazane książki, mimo że mogą cię przyłapać.
Boisz się, że komuś powiem?
Halo?
Nic nie słychać.
Panie Zhang?
- Uciekajcie... stąd. - Panie Zhang?
- Nic nie słychać. - Pan Zhang nadal tu jest.
Ale to jedyny telefon w szkole.
- Jesteś pewna, że to on? - Tak.
Nawet jeśli nie dzwonił stąd, skąd wiedział, że tu jesteśmy?
Okna są zabite.
Wątpię, żeby pan Zhang był w środku.
„W szkole
namierzono grupę wywrotową”.
Co to ma znaczyć?
Gdzie on poszedł?
Ktoś przeszukiwał biurko pana Zhanga.
Pani Yin też.
„Miałaś zły dzień?
Lepiej mi, gdy cię widzę.
Bai dał ci w kość?”.
Fang.
Zobaczyłaś coś?
Nie, nic.
Co się stało?
Fang.
Chodź.
ŻAŁOBA
Dlaczego to tu wisi?
Ktoś umarł?
- Dokąd idziemy? - Do stróża po klucze.
- Jakie klucze? - Idę do komórki.
Nie mieliśmy szukać pana Zhanga?
Coś się stało z klubem.
Pan Zhang był jednym z nas.
Jest w środku.
Panie Gao.
Mogę pożyczyć klucze?
Panie Gao.
Walczyłem dla partii
przez ponad dwadzieścia lat.
Zabiłem wielu wrogów.
Moi kompani wiedzieli,
że nikt nie kochał partii tak jak ja.
Dawałem ci klucze za kilka papierosów.
A oni mnie oskarżyli...
o pomaganie wywrotowcom.
O konspirowanie z komunistami.
Pieprzyć ich.
Pobili mnie.
Powybijali zęby.
Co ja mam z tym wspólnego?
Powiedz mi.
Co ja mam z tym wspólnego?
Ty skurwysynie!
Spiskowałeś z kumplami w tej komórce?
Popieracie komunistów!
Uciekaj!
Zabiję cię
i udowodnię lojalność partii.
Wszystkich was pozabijam.
Tędy.
- To nie ja. - Każdy ponosi odpowiedzialność.
To nie ja.
To jakaś pomyłka.
To wszystko nie tak.
To oni wspierają komunistów,
nie ja.
To pomyłka.
Pomyłka.
Obywatelskim obowiązkiem jest powiadomienie o szpiegostwie.
Ukrywanie go jest przestępstwem.
Spiskowanie przeciwko rządowi jest karane śmiercią.
Karą jest śmierć.
Jesteśmy już bezpieczni.
Co to było?
Fang.
Idziemy.
Coś się stało.
To tu był klub książki pana Zhanga?
Tak.
Codziennie po szkole
pani Yin przynosiła książki, żeby je z nami czytać.
Ale to pan Ming-hui Zhang to zaczął.
Stój!
Wiedziałem, że to pan. Znowu to samo.
Zabieraj pan ten rower.
- Po ceremonii. - Żadne takie.
Jako nauczyciel powinien pan świecić przykładem.
Panie Gao.
Spokojnie, proszę sobie zapalić i się nie denerwować.
Proszę, zapałki.
Jak po ceremonii będzie tu stał, to go wywalę.
Rozumiem, panie Gao.
- Panie Zhang. - Dzień dobry, pani Yin.
Co tu robi żandarmeria?
Będzie musztra?
- Przyjechali po nas? - Nie kracz.
Gdzie pani Yin?
Pana Zhanga też nie widziałem.
Żandarmeria tu jest.
- Gdzie pan Huang? - W biurze.
- Gdzie książki? - Nie martw się, ukryłem je.
Jeśli są po mnie, nie znasz mnie.
- Chroń dzieci za wszelką cenę. - Wiem.
Przepiękna kraina, obfite plony
Jesteśmy najlepsi we wschodniej Azji
Nigdy się nie poddawaj I nie spoczywaj
Puśćcie mnie!
Puszczajcie!
Rząd zabija!
Kontynuować ceremonię.
Kontynuować ceremonię!
Przepiękna kraina, obfite plony
Jesteśmy najlepsi we wschodniej Azji
Nigdy się nie poddawaj
I nie spoczywaj
Czcij naród, by świat lepszym był
Głośniej!
Pamiętaj, kto w trudzie budował nasz naród
Czcij, co masz Stąpaj twardo po ziemi
Pracujmy razem
Nie ustawajmy w trudzie
Salutujmy naszej fladze
Pracujmy razem
Nie ustawajmy w trudzie
Salutujmy naszej fladze
Ojciec powiedział, że dowództwo może wymusić zeznania torturami.
- Może pan Huang będzie... - Ufam mu.
Tak, jak ufam wam.
To dlaczego musimy przestać?
Nauczyciele są podejrzani.
- Nie mogę was w to mieszać. - Ale, pani Yin...
Zabrali wszystkie książki?
Pan Zhang kilka ocalił, ale niebezpiecznie je tu przynosić.
- Weźmiemy je od niego. - Tak.
Nas nie obserwują.
- My weźmiemy książki. - Wykluczone.
- Nie zdołam was ochronić. - Będę pierwszy.
Udam, że oddaję pracę domową.
Chang będzie następny. Potem Mao, Wen-xiong,
Xin Zhou i Sheng.
Będziemy się zmieniać.
Nauczyciele są pod obserwacją.
A jak kogoś z nas złapią,
jesteś pewien, że nie wyda reszty?
Ja was nie wydam.
Wiem, że żaden z was też nie.
- Uważajcie na siebie. - Do widzenia.
Do widzenia, pani Yin.
Daj klucze i to panu Gao.
Idź już.
Przepraszam. Nic ci nie jest?
Nie.
Czekaj!
Nie powiesz nikomu?
O czym?
Nic nie widziałam.
Teraz szkoła wygląda na opuszczoną.
Tylko nasze klasy mają to na drzwiach.
Przeszukano biurka nauczycieli.
Plus to obwieszczenie dowództwa.
Myślę, że ich aresztowano.
Ale...
nie dzwoniłby, gdyby go złapali.
Może się ukrywa?
Kiedyś zbieraliśmy się w schronie.
Tam jest telefon.
Poczekaj tu, pójdę sprawdzić.
Spal z papierem joss, żeby się nie zorientowali.
Wen-xiong.
Coś się stało w klubie książki?
Ukrywają się w schronie?
Sheng nas wydał.
Niemożliwe.
To skąd
pan Bai ma książkę?
Nie Sheng miał ją ostatnio?
Ukryj ją dobrze.
Nie mówiłeś, że nikt nas nie zdradzi?
Jak do tego doszło?
Panie Zhang?
Dlaczego pozwolił pan Shengowi do nas dołączyć?
Co masz na myśli?
Wen-xionga denerwowało, że zamiast czytać,
Sheng bawi się kukiełkami.
Posłuchaj,
w latach studenckich byłem jak Sheng.
Błądziłem myślami.
Marzyłem.
Chciałem mieć wtedy nauczyciela,
który dałby mi szansę
i pozwoliłby rysować, gdy tylko bym zechciał.
Może byłbym kimś więcej niż nauczycielem plastyki.
Ale...
czy warto tak dla nas ryzykować?
Pamiętasz ten wiersz Tagore'a,
który tak bardzo lubię?
„Liść staje się kwiatem, kiedy kocha.
Kwiat staje się owocem, kiedy ubóstwia.
Korzenie w ziemi nie proszą o nagrodę
za pędy pełne owoców”.
Wei.
Jak do tego doszło?
Przecież tylko czytaliśmy książki.
Wen-xiong.
Chong-ting...
Wei.
Uciekaj!
Wen-xiong!
Obywatelskim obowiązkiem jest powiadomienie o szpiegostwie.
Ukrywanie go jest przestępstwem.
Ciężka kara spotka każdego, kto podżega do rewolucji.
Każda próba obalenia rządu, będzie karana śmiercią.
Uciekaj!
Co to było, do cholery?
Naprawdę jesteśmy w szkole?
Pani Yin,
Wen-xiong nie żyje.
- Proszę pani? - Oczywiście, że nie żyje.
To ty sprowadziłeś tu tego szpicla.
Dlaczego ją tu przyprowadziłeś?
Co ona tu robi?
To ona dała książkę Baiowi.
Przez nią zginiemy.
Nie.
To nie ja.
Fang,
dlaczego pani Yin nazwała cię szpiclem?
- Nie wiem. - Kto dał ci książkę?
Powiedz mi.
Ja nic nie wiem.
Dlaczego ty?
Dlaczego?
ŻAŁOBA
To nie ja.
To nie moja wina.
Nie moja.
Hej?
Dlaczego to tu wisi?
Ktoś umarł?
Jesteś szpiclem.
To ty.
Co tu robisz o tej porze?
Wydaje mi się, że kiedyś już mi się to śniło.
Nic nie słyszę.
Pan Zhang nadal tu jest.
Tak w ogóle nazywam się Chong-ting Wei.
A ja Ray-shin Fang.
DONOSICIEL
Co masz na myśli, do cholery?
Rób, co chcesz z tymi kobietami, ale mnie w to nie mieszaj.
Z jakimi kobietami?
- Daj mi spokój. - Powiedz, o jakich kobietach gadasz?
- Chcesz mi zepsuć dzień? - Nie dotykaj mnie.
Jakie kobiety?
- Proszę cię, daj mi spokój. - Ja mam dać ci spokój?
To ty daj mi spokój.
Pomóż mi, Buddo.
W robocie muszę słuchać tych marudnych staruchów,
a w domu męczysz mnie ty.
Czym sobie na to zasłużyłem?
Słyszałaś wszystko, prawda?
Obyś nie wdała się w matkę paranoiczkę.
Zła karma sprowadziła go na mnie. Proszę, wysłuchaj mojej modlitwy.
Proszę, daj mi jakiś znak.
Idę do szkoły.
Proszę, daj mi jakiś znak.
Ostatniej nocy dowództwo odkryło
nielegalną drukarnię, która działała pod przykrywką księgarni.
Rozprowadzano tam zakazane książki.
Konspiratorzy zostali aresztowani.
Dowództwo chce, byśmy donosili o wszystkich podejrzanych działaniach.
Nie ukrywajcie kryminalistów.
Otwórz torbę.
Otwieraj.
Nie przynoś tego do szkoły.
Inaczej zostaniesz ukarany.
Uwaga.
Uczniowie pana Huanga z klasy 302
po szkole mają zgłosić się do pana Baia.
Oferujemy wam porady o patriotyzmie.
Fang.
Tak, proszę pana.
Dała mi to pani Li z kroniki szkolnej.
Wiesz, jakie są tego konsekwencje?
Tak.
Twój ojciec ma dostać awans.
Nie wpakuj się w żadne kłopoty.
- Panie Bai. - Panie Zhang.
To moja uczennica. Coś się stało?
Nie, nic takiego.
Panie Bai.
Przygotowuję kwestionariusz
dla starszych uczniów.
Czy Fang może mi w tym pomóc?
Pójdziemy zatem.
Panie Zhang.
W sprawie incydentu z panem Huangiem
zamierzamy przesłuchać pracowników.
Proszę nam wybaczyć, jeśli sprawimy jakieś problemy.
Fang,
możesz ze mną porozmawiać w każdej sprawie.
Chodźmy.
Jak się niszczyło zdjęcia dyrekcji?
Przepraszam, panie Zhang.
Wypełnij ankietę i wracaj do klasy.
Miałaś zły dzień?
Lepiej mi, gdy cię widzę.
Bai dał ci w kość?
Masz szczęście, że pan Bai był miły.
Doceń to.
Tak, proszę pana.
Dlaczego pan Huang przyniósł do szkoły zakazane książki?
Jego już nie ma, a my jesteśmy podejrzani.
Cicho.
Słyszałem, że przesłuchiwali jego żonę.
Bóg jeden wie, kto jest w to zamieszany.
Wszystko w porządku?
Przyjdziesz dziś?
Muszę już iść.
Wracaj do klasy.
Bałam się, że nie przyjdziesz.
Uczeń przyszedł oddać pracę domową.
Znowu rysujesz narcyzy.
Co ty w nich widzisz?
Są ładniejsze kwiatki.
Narcyzy wyglądają niepozornie.
Żyją we własnym świecie.
Nie przejmują się tym, co myślą ludzie.
Lubię je.
Pewnie są samotne.
Nie, póki jest ktoś,
kto je rozumie.
Nauczę cię grać piosenkę.
Pomóż mi, Buddo.
Już czas.
Proszę nie utrudniać.
Proszę o wybaczenie.
- Dokąd idziesz, tato? - Niech mama zadzwoni do pana Baia.
Oni nie wiedzą, co robią.
Tato!
- Dokąd cię zabierają? - Pamiętaj, zadzwoń do pana Baia.
- Słyszysz? Zadzwoń do pana Baia. - Jedziemy.
Tato.
Tato!
Mamo, tata prosił, żebyś zadzwoniła do pana Baia.
Mamo,
- tata prosił... - Nic mu nie będzie.
Powiedzieli,
że to tylko oskarżenie o korupcję.
Nic mu nie będzie.
Budda wysłuchał mych modlitw.
Znalazłam książeczkę czekową ojca po tym, jak pomodliłam się do Buddy.
To byłaś ty.
Wiesz, o co się modliłam?
Wydałaś go.
Prosiłam Buddę,
by zabrał go na zawsze.
Jak przestanie padać, odprowadzę cię do domu.
Nie możesz tu zostać.
Ale nie mam dokąd iść.
Twój ojciec i Bai są przyjaciółmi.
Pomoże go wyciągnąć.
Może jutro
zostaniesz w domu?
- Pójdziemy do kina innym razem. - Chcę iść.
To jedyna rzecz, na którą teraz czekam.
Odwróć się.
Póki żyjemy,
będzie wiele rzeczy, na które możemy czekać.
Dobrze.
Odpocznij.
Później odprowadzę cię do domu.
Zostaniesz przy mnie?
Nie zostawisz mnie
tak jak oni, prawda?
Dlaczego ty?
Dlaczego?
Pan Zhang.
Chyba niedługo zakażą tej piosenki.
To będę ją grał jeszcze częściej.
Skąd to nagłe zainteresowanie pianinem?
Usłyszałem tę melodię od przyjaciela i chcę się jej nauczyć.
Musimy o czymś porozmawiać.
Jest coś między tobą a Fang?
Musisz to skończyć.
Prosiłam, byś pomógł jej uporać się z sytuacją w domu,
a nie z nią romansował.
Między nami nic nie ma.
Ktoś może was zobaczyć.
Pomyślałeś o konsekwencjach?
Mamy teraz kryzys.
Wciągniesz ją w to, złapią was...
- Załatwię to. - A co z nami?
Tu nie chodzi tylko o ciebie.
Musisz wybrać.
Albo ona,
albo klub książki.
Dlaczego mnie ostatnio nie odwiedzasz?
Widziałem twój kwestionariusz.
Wygląda dobrze.
Wydajesz się stabilna emocjonalnie.
Nie potrzebujesz już...
moich porad.
Okłamałeś mnie.
Obiecałeś być przy mnie.
- To był prezent. - Daj go pani Yin.
Fang...
Nie mówiłem, że możesz ze mną o wszystkim porozmawiać?
Puśćcie mnie!
Wiesz, o co się modliłam?
Żeby zniknął na zawsze.
Prawda?
ŚMIERĆ ZDRAJCY
Sheng?
Co ty tu robisz?
Wei,
nie mogłem jej znaleźć.
Zgubiłem głowę mojej kukiełki.
Jest tutaj. Zobacz.
Jestem smoczym wojownikiem.
Panie smoczy wojowniku,
brał pan udział w akcjach wywrotowych
i próbował obalić nasz rząd.
Skazuję pana na karę śmierci.
Zrozumiano?
Pytam, czy zrozumiano.
Sheng.
Dałeś książkę Fang?
Też mnie pobijesz?
Nie zrobię ci krzywdy,
ale musisz wyznać mi prawdę.
Obiecałem...
nikomu o tym nie mówić.
Kto ci kazał obiecać?
Obiecałem, że nie powiem,
- nawet jeśli mnie zabijesz. - Kto ci tak kazał?
Wen-xiong nazwał mnie szpiclem.
Chang i Mao pobili mnie
i zamknęli w komórce.
Ale ja nikomu nie powiedziałem.
Nikomu nie powiedziałem,
że to ty wziąłeś książkę.
Wei.
Nikomu jej nie dałeś, prawda?
Nie zdradziłeś nas, prawda?
Nie chcesz wiedzieć, dlaczego się tu znalazłeś?
Oto, gdzie trafiają zmarli grzesznicy.
Niedługo dołączysz do reszty i zostaniesz tu na zawsze.
Mów.
Konspirujesz przeciwko rządowi?
Jeśli nie chcesz dołączyć do pana Zhanga,
oddaj książkę.
NAUCZYCIEL: CUI-HAN YIN
Czekaj! Nie powiesz nikomu?
Pilnuj jej.
Pożyczysz mi książkę, którą czytasz?
Nie.
Nie jest moja.
Możesz ją dla mnie pożyczyć?
Nieważne.
Sama po nią pójdę.
Fang!
Sheng?
Na przerwie pójdę do pana Zhanga.
Wezmę za ciebie książkę.
- Serio? - Tak.
Ale nikomu o tym nie mów,
bo będziemy mieli kłopoty,
jak się dowiedzą.
Nie martw się.
Nikomu nie powiem.
Wei.
Dziękuję.
Fang.
Mogę potem z tobą poczytać?
Pewnie.
IWAN TURGIENIEW OJCOWIE I DZIECI
Fang,
postaram się uratować twojego ojca.
Czy pani Yin...
zostanie zwolniona?
Nie martw się.
Ojczyzna będzie ci wdzięczna.
Żebyś zniknęła na zawsze.
W końcu cię znalazłam.
Nigdy więcej mnie nie zostawiaj.
Ale tylko ty tu zostałaś.
Ming-hui Zhang, za założenie tajnego ugrupowania,
dostarczanie uczniom zakazanych książek
i podżeganie ich do buntu przeciwko rządowi,
zostajesz skazany na śmierć.
Zrozumiałeś?
Zrozumiałeś?!
Panie Zhang.
Wykonać wyrok!
Nie!
Morderczyni.
- Szpicel. - Morderczyni.
- Donosicielka. - Twój egoizm kosztował nas życie.
- Morderczyni. - Chciałam tylko ich rozdzielić.
Morderczyni!
Uciekaj stąd.
Nie możesz uciec. Nie wydostaniesz się stąd.
Morderczyni!
Nie chciałam.
To nie ja.
To nie moja wina. Przepraszam. To nie ja.
Zignoruj ich.
Nie chciałam.
Puśćcie mnie.
Będziesz to przeżywać ciągle na nowo.
Przez wieczność.
To nie moja wina.
Zapomniałaś już?
A może boisz się pamiętać?
Zapomniałaś już,
a może boisz się pamiętać?
Pamiętam już.
Przyznałam się przed wszystkimi.
Przepraszam.
Za co?
To ja zabiłam wszystkich.
Ciebie też.
Popełniłaś błąd,
ale nie ty nas zabiłaś.
Wykorzystano cię.
Jest już za późno?
Póki żyjesz,
zawsze jest nadzieja.
Ale ja nie mam drugiej szansy.
Nie możesz przywrócić mnie do życia.
Szkoda, że nie było nam dane żyć w wolnym świecie.
Ale uda się to tym, którzy przeżyją.
Jedyne, co możesz teraz zrobić, to pomóc mu się stamtąd wydostać.
Ktoś musi żyć, by pamiętać,
jak ciężko było walczyć o wolność.
Wei.
Wrzucić go.
Prócz niego, nikt nie przeżył.
Dajcie mu kilka dni,
a jak się nie przyzna, zastrzelcie.
Tak jest.
Żałuję, że cię spotkałem.
Namierzono nielegalny klub książki.
Sześciu uczniów i dwóch nauczycieli zostało aresztowanych.
Wśród rebeliantów znajdowali się:
Sheng-jie You,
Xin Zhou,
Xu-chang Zhang,
Wen-xiong Huang
i Zhi-hao Li.
Klubem przewodniczyli nauczyciele:
Cui-han Yin i Ming-hui Zhang.
Oboje skazano na śmierć.
Zbuntowany uczeń Chong-ting Wei
został dziś aresztowany.
Fang.
Co robisz?
Pomagasz buntownikowi?
Fang!
Co było, to było.
Ci którzy odeszli, odeszli na dobre.
Nie słuchaj ich.
Zapomnij o tym.
Zostaw swój ból w przeszłości.
Łatwiej jest zapomnieć, prawda?
Nie.
Nie chcę zapomnieć.
Już więcej nie zapomnę.
Wei!
Nie!
Nie.
Zostaw wszystko tutaj.
Wydostanę go stąd.
Chodź.
Ty idź.
Ja zostaję.
Żartujesz sobie?
Muszę zostać.
- Zostanę z tobą. - Musisz żyć, żeby pamiętać.
Póki będziesz żył, będzie nadzieja.
Pan Zhang mi to powiedział.
Fang!
Wei,
dziękuję.
Fang!
Postanowione. Zabijcie go, jak będzie nadal milczał.
Chyba nie żyje.
Minęło wiele dni.
Chciałbym...
Chciałbym coś wyznać.
Zróbcie ze mną, co chcecie.
Ale chcę żyć.
CI, KTÓRZY ŻYJĄ
Panie Zhang.
Kopę lat.
Nie miałem odwagi, by zrobić to, o co pan prosił.
Zburzą szkołę.
Jeśli teraz nie wrócę,
nie spełnię pana prośby.
MIESZKANIA NA SPRZEDAŻ
„Mamy zarówno zwierzęcą,
jak i demoniczną naturę.
A przy tym mamy i boską stronę.
Pragniemy zarówno...
indywidualizmu, jak i altruizmu”.
Wiesz...
z jakiej książki to cytat, Wei?
Nosi tytuł „Symbol cierpienia”.
Wiesz, gdzie ona jest?
Znajdź ją.
W środku jest list.
Przekażesz go pewnej osobie.
Dobrze.
Ming-hui Zhang.
Wei,
musisz żyć.
Obiecaj mi.
Musisz przeżyć.
Żyj,
kiedyś będziesz wolny.
Panie Zhang.
Muszę iść.
Panie Zhang.
Niech pan nie idzie.
Panie Zhang!
SYMBOL CIERPIENIA
Pan Zhang zostawił to dla ciebie.
DO MOJEGO NARCYZA
BĘDĘ CZEKAŁ W NASZYM KOLEJNYM ŻYCIU
Będę pamiętał.
Będę zawsze pamiętał.
ZA WOLNOŚĆ
Tekst polski - catkin Korekta - Lovia
facebook.pl/AzjaFilm
facebook.pl/GrupaHatak
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.