‪(อุทิศแด่บิดาผู้เป็นที่รัก ‪นายไลลารัม ไร สิงหนี)
‪(6 ส.ค. 1931 - 11 ก.ค. 2009)
‪(ขอขอบคุณเป็นพิเศษ)
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(ชวาลาปุระ)
‪ริชู
‪(ราณี)
‪ชื่อริชาบห์ ศักเสนา
‪อายุ 32 ปี
‪ระเบิดช่วงสี่โมงถึงสี่โมงครึ่ง
‪ทุกอย่างไหม้หมด
‪เขาถูกตีที่ศีรษะด้วยของหนัก ‪น่าจะก่อนเกิดเหตุระเบิด
‪งั้นเหรอ ไปสืบว่าตอนไหน
‪ท่านครับ เรามีลายนิ้วมือข้างเดียว
‪ร่างกายส่วนอื่นไหม้หมด
‪- มีแผลลึกบนศีรษะ ‪- ใช่ครับ
‪ศพถูกเผาจนเกรียม เหลือแค่มือนี่
‪มีแผลลึกบนศีรษะ
‪เหมือนเขาจะตายก่อนเกิดเหตุระเบิด
‪มีรอยสักว่า "ราณี" บนข้อมือ
‪ราณีเป็นภรรยาเขา นั่งอยู่นั่น
‪นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุครับ
‪เมื่อเราเจออาวุธสังหารแล้ว ‪ทุกอย่างจะคลี่คลาย
‪(คิชอร์ เรวัต)
‪(หกเดือนก่อนหน้านี้)
‪เลิกหงุดหงิดได้แล้ว
‪เราจะไปหาว่าที่เจ้าสาวให้ลูกนะ
‪สองปีก่อนเราก็ทำแบบนี้
‪จำได้ไหม
‪นั่นสิ
‪มันตั้งสองปีแล้ว
‪ลูกได้เจอมีร่าแค่สองนาที ‪แต่ยังลืมเธอไม่ได้เลย
‪คุณยังชอบอะไรอีกครับ
‪มเหชค่ะ
‪ฉันชอบมเหชมาก
‪เราเคยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน
‪ฉันยังบอกพ่อเรื่องเขาไม่ได้น่ะ
‪ใครเขาตกหลุมรักสาวคนแรกที่เจอกัน
‪จากนั้นลูกก็เอาแต่ซึม
‪นี่มีคนดีๆ มาเสนอตัว ‪แถมดวงชะตายังสมพงศ์อีก
‪ชื่อเธอน่ารักด้วย
‪ราณี กัชยัพ
‪ริชูกับราณี ชื่อเข้ากันดีออก
‪สาวสวย มารยาทดี…
‪กินมังสวิรัติ ผิวเนียนใส
‪เธอจบโทวรรณกรรมฮินดี
‪พอเถอะครับ แม่ ‪ยังไงก็จะเจอกันอยู่แล้ว
‪แล้วอย่าอ้างว่าไปเข้าห้องน้ำ ‪เพื่อสำรวจบ้านล่ะ
‪ไปเลย
‪เชิญค่ะ ทานสักหน่อย ‪ราณีลงมือเตรียมเองหมดเลย
‪- ทั้งหมดนี่เหรอ ‪- ใช่ค่ะ
‪- รวมถึงคาโชรีนี่ด้วยเหรอ ‪- ใช่ค่ะ
‪ผ้าคลุมโซฟานี่เธอก็เป็นคนถักนะคะ
‪ชอบเขาเหรอ
‪เขาเป็นวิศวกรที่การไฟฟ้าชวาลาปุระ
‪ไม่รู้สิ
‪หนูไม่อยากอยู่ในชวาลาปุระ
‪อย่าคิดแบบนั้น
‪จำแฟนเธอที่คบมาห้าปีได้ไหม ‪ชื่ออะไรนะ…
‪นิราจ ไคตัน เขาทิ้งเธอไปอเมริกา
‪กับอีกคนที่คบอยู่สองปี…
‪ป้าคะ นั่นแฟนเก่าหนู หนูจำได้แม่น
‪เลิกเพ้อฝันถึงฮีโร่นิยายรักสักที
‪แต่งกับผู้ชายเรียบง่ายแบบเขา
‪อีกอย่าง ความสาวมันโรยราไปตามเวลา
‪แถมคนที่ดวงสมพงศ์กับเธอก็หายากมาก
‪สองปีที่ผ่านมา พ่อเธอเจอแค่สองคน
‪ดูตัวเลือกอื่นของเธอสิ
‪คนนี้จากมุมไบ
‪ดวงเธอสมพงศ์กับเขา
‪และนี่ ชวาลาปุระ
‪ชวาลาปุระเหรอ
‪แล้วยังไง
‪สามีคุณดูเป็นคนเงียบๆ ‪เหมือนสามีฉันเลย
‪ราณีอยากคุยกับริชูในครัวค่ะ
‪เชิญค่ะ
‪อย่าถามว่าเธอชอบอะไรอย่างอื่นอีกล่ะ
‪เชิญค่ะ
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪เอาล่ะ จะสรุปความเป็นฉัน ‪เป็นข้อๆ ให้
‪ฉันเรียนจบวรรณกรรม
‪ทำงานเป็นผู้จัดการร้านเสริมสวย ‪เป็นงานอดิเรก
‪และไม่ชอบทำงานบ้าน
‪นอกเหนือจากนั้น ‪ฉันเป็นผู้หญิงธรรมดาที่รู้มารยาท
‪คุณได้โชคสองชั้น ‪สาวงามที่มีสมองและร้อนแรง
‪เราแค่ต้องการผู้หญิงธรรมดาๆ ‪เรียบง่าย
‪งั้นก็เหมาะเลยค่ะ
‪คุณเคยอ่านหนังสือของเดนิช บัณฑิตไหม
‪นักเขียนนิยายอาชญากรรมที่เก่งที่สุด
‪เขาถนัดเขียนเกี่ยวกับ ‪ฆาตกรรมเสียวสันหลังในเมืองเล็กๆ
‪ที่ไม่มีใครแก้ได้
‪เคยได้ยินชื่อเขาไหม
‪ไม่เคย เพิ่งได้ยินจากคุณ
‪คุณมีอะไรจะถามฉันไหม
‪หรือว่าคุณจะกลับมาเดลีอีก ‪เพื่อคุยต่อ
‪เอ่อ ไม่…
‪ช่างเถอะ ‪เล่าเรื่องงานอดิเรกให้ฟังหน่อย
‪- งานอดิเรกผม… ‪- ทำอะไร
‪กำลังจะบอก
‪ก็…
‪ช่วงสุดสัปดาห์เพื่อนบ้านจะตามผม ‪ไปซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า
‪ผมชอบซ่อมอุปกรณ์ เป็นวิศวกร ‪พวกเขาคงบอกคุณแล้ว
‪ยอดเลย มาได้จังหวะพอดี
‪- ขอบคุณ ‪- ขอฉันทดสอบหน่อย
‪พัดลมตัวนี้พังมานานแล้ว
‪ซ่อมทีสิ
‪ตอนนี้เหรอ
‪ต้องใช้พวกนี้ไหม
‪บีน่า ห้องน้ำอยู่ไหน
‪ทางนี้ค่ะ
‪ตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายค่ะ
‪มัน…
‪ฉันมาหาห้องน้ำน่ะ
‪เราจะปรึกษากูรูยีแล้วมาบอกค่ะ
‪ดีไหม
‪ฟังไว้นะ
‪ถ้าลูกยืนกรานจะแต่งงาน ‪กับผู้หญิงคนนี้ แม่จะดื่มยาพิษนี่ซะ
‪แม่ครับ ผมชอบราณี กัชยัพจริงๆ
‪ถ้าอย่างนั้น แม่จะผูกคอตาย
‪พอแม่ตายก็แต่งงานกับเธอได้
‪แม่จะโดดลงไป
‪อะไร
‪ไม่ห้ามเหรอ
‪ไม่รู้จะห้ามจากอะไร
‪ยาพิษ ผูกคอ หรือโดดตึก
‪เลือกได้แล้วบอก
‪จำคำแม่ไว้ ‪ลูกสองคนเข้ากันไม่ได้หรอก
‪ลูกรับมือเธอไม่ไหว
‪แม่ครับ ผมเป็นวิศวกรนะ
‪ผมรับมือสายไฟทุกวัน
‪ต้องรับมือเธอได้อยู่แล้ว
‪รู้อะไรไหม ลุง
‪- เธอแค่ต้องฝึกฝน ‪- จริงเหรอ
‪นายฝึกเธอได้ง่ายๆ ในสิบวันแรก
‪เธอดูร่าเริงสดใสดีด้วย
‪แรกๆ ก็ร่าเริงสดใสกันทุกคนนั่นแหละ
‪เหมือนเธอตอนแต่งกับฉันไง
‪แรกๆ คุณก็สดใสฟู่ฟ่าเหมือนกัน ‪แล้วก็หายซ่า
‪ทุกคนมองฉันด้วยความสงสัย
‪ที่ฉันเรียกชื่อเธอทั้งวันทั้งคืน
‪ความสุขของฉันไม่มีขีดจำกัด
‪ประกายไฟแห่งความปรารถนา ‪โบยบินไปทุกที่
‪เมื่อเราสบตา
‪เปลวไฟลุกโชน
‪และในเปลวไฟนั้น
‪หัวใจที่น่าสงสารของฉันละลาย
‪เมื่อเราสบตา
‪เปลวไฟลุกโชน
‪และในเปลวไฟนั้น
‪หัวใจที่น่าสงสารของฉันละลาย
‪หมอนั่นได้โชคทอง
‪พ่อหนุ่มอาภัพไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไร
‪(เดนิช บัณฑิต เพลิงพิโรธแห่งกาซอลี)
‪สับสน
‪เขาดื้อรั้นแต่ก็ใสซื่อ
‪เขาใสซื่อมากจริงๆ
‪ฉันเองก็รู้สึกว่ามีประกายไฟในตัวฉัน
‪มีประกายไฟในตัวฉัน
‪หัวใจฉันเต้นรัวเมื่อเจอเขา
‪แต่ฉันสับสนว่าเขาร้อนแรงหรือเปล่า
‪ร้อนแรงหรือเปล่า
‪หัวใจฉันสับสนวุ่นวาย
‪ไม่รู้ว่าต้องการอะไร
‪ทุกอย่างเปล่งแสงและส่องประกาย
‪เธอเป็นคนดี
‪เขาเป็นคนโกง
‪คำโกหกมากมาย
‪โอ๊ะโอ
‪เขาเป็นคนใสซื่อ
‪เธอเป็นคนเจ้าเล่ห์
‪เพราะงั้นมันต้อง
‪ไม่ ไม่ ไม่
‪เมื่อเราสบตา เปลวไฟลุกโชน
‪และในเปลวไฟนั้น
‪หัวใจที่น่าสงสารของฉันละลาย
‪(ริชู แต่งกับ ราณี)
‪หัวใจที่น่าสงสารของฉันละลาย
‪ใครปิดไฟเนี่ย
‪คุณราณีครับ
‪ท่านจะมาถึงในอีกห้านาที
‪ปิ่นโตหล่นครับท่าน
‪นี่เป็นคดีโปรดของผมเลยล่ะ
‪ทำไมเหรอ ราสโตกิ
‪เจอแต่คดีจลาจลกับลักขโมยมาตั้งนาน
‪ทีนี้ผมจะได้กินขนมจนเต็มคราบ ‪ระหว่างนั่งไขคดีนี้
‪ราสโตกิ คดีนี้ไม่เหมือนที่ผ่านๆ มา
‪มันเหมือนบทกวี ‪ที่มีความรักกับความขัดแย้งอยู่
‪คดีนี้ทำเอาคิชอร์หัวเสีย ‪ถ้าไม่ใช่เพราะเขาสนใจมันนะ
‪เขาคิดว่าคดีนี้ปิดได้ง่ายๆ
‪ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนฆาตกร
‪ปิดคดี ได้รับเหรียญ
‪แต่คุณผู้หญิง…
‪- ทำเขาหัวเสีย ‪- ทำเขาหัวเสีย
‪อุ๊ย
‪มีข่าวเกี่ยวกับเขาไหม
‪ตันครับท่าน
‪ทีมกลับมาวันนี้
‪ท่านครับ
‪คุณผู้หญิงรอมาสองชั่วโมงแล้ว
‪ดี
‪เธอจะได้ชินกับการติดคุก
‪ริชาบห์ ศักเสนา
‪คุณผู้หญิง ‪เราคุยเรื่องเดิมกันมาสองเดือนแล้ว
‪ทำไมไม่บอกความจริงผมสักที
‪คุณผู้หญิง คุณฆ่าสามีตัวเองทำไม
‪มีแต่ผู้หญิงชั่วช้าเท่านั้น ‪ที่ฆ่าสามีดีๆ แบบนี้ได้
‪เขาถึงขนาดสักชื่อคุณบนข้อมือ
‪"ราณี"
‪แต่คุณระเบิดเขาเป็นจุณเนี่ยนะ
‪สิ่งเดียวที่เหลือไว้เป็นหลักฐาน ‪ก็คือมือของเขา
‪ราณี กัชยัพ ‪คุณอาจหลอกริชูกับคนอื่นๆ ได้
‪แต่ผมมั่นใจว่าคุณเป็นคนฆ่าริชู
‪ผมสักชื่อคุณบนข้อมือด้วยดีไหม
‪"ฆาตกรราณี กัชยัพ"
‪ดีไหม
‪เอาเลยค่ะ
‪แต่มันเปลี่ยนความจริง ‪ที่ว่าฉันบริสุทธิ์ไม่ได้หรอก
‪งั้นเหรอ
‪มาเริ่มกันตั้งแต่ต้น
‪ความสัมพันธ์ของคุณกับสามีเป็นยังไง
‪ก็เหมือนสามีภรรยาทั่วไป
‪บางครั้งดี…
‪บางครั้งไม่ดีนัก
‪เอานี่ไป ราณี
‪- เป็นชั่วโมงแล้ว ยังไม่มาอีก ‪- เขายังไม่มาเลย
‪- บอกแล้วเหรอ ‪- ได้บอกเวลาไหม…
‪- นั่นไง ‪- อัฟซาร์มาแล้ว
‪เพื่อน ที่ทางแยกรถติดน่ะ
‪พาราณีขึ้นรถเถอะ
‪เดี๋ยวขนกระเป๋าไปอีกคัน
‪- ได้ ‪- สวัสดี ราณี
‪เชิญเลย ทำความสะอาดรถแล้ว
‪เมืองใหม่
‪คนใหม่
‪สามีใหม่
‪เดนิช บัณฑิตคงชอบชวาลาปุระ…
‪แต่ฉันไม่ชอบมันเท่าไร
‪การพบกันครั้งแรกของเรา ‪ท้องฟ้าร่ำไห้ ทั้งเมืองจมน้ำ…
‪เหมือนชวาลาปุระจะไม่ชอบฉันเหมือนกัน
‪นี่ รับแม่ด้วย ลืมแม่แล้วเหรอ
‪คุณไม่มีเพื่อนเลยเหรอ
‪ไม่มีใครมารับเราเลย
‪แต่อัฟซาร์มานี่
‪ไม่มีวงดนตรีต้อนรับด้วย
‪มันดึกมากแล้ว
‪ผมคิดว่าเราจะฉลองกันพรุ่งนี้
‪แล้วฝนก็ตกหนักมากด้วย
‪ที่เดลี เราไม่ปล่อย ‪ให้เรื่องเล็กๆ ทำแผนพัง
‪เอ่อ โทษที ฝนสาดเข้ามาน่ะ
‪ขอสองนาที ผมเช็ดเอง
‪ขี้เหนียว
‪สวัสดีค่ะ คุณลุง
‪สวัสดีค่ะ คุณป้า
‪สวัสดี
‪มีชาด้วย
‪หมดแล้ว
‪เดี๋ยวผมชงใหม่ให้
‪ขอบคุณ
‪ราณี วันนี้เพื่อนบ้านเราจะมาหาเธอนะ
‪เธอเตรียมหัวหอมกับมันฝรั่งทอดอร่อยๆ ‪ดีไหมล่ะ
‪ขอโทษค่ะ คุณป้า ‪ฉันทำของทอดไม่เป็นค่ะ
‪รู้ไหม ฉันชงชาให้ดียังไม่ได้เลย
‪ไม่เป็นไร งานถนัดผม ผมชงให้เอง
‪- ยอดเลย ‪- เดี๋ยว
‪รอเดี๋ยว
‪แม่เธอบอกว่าเธอเป็นคนทำอาหารทั้งหมด
‪ที่เรากินในบ้านเธอ
‪แล้วฉันก็บอกริชู…
‪ใช่ไหมล่ะ
‪คาโชรีกรอบมากเหมือนไม่ได้ทำเอง
‪- ใช่ ‪- คุณป้า…
‪อย่าเชื่อแม่ฉันเลย
‪เธอจะโม้ว่า ‪พ่อฉันต่อเครื่องบินเป็นก็ยังได้
‪อย่าไปเชื่อมาก ‪แม่เขาชอบก็พูดเกินจริง
‪นิสัยแย่ๆ ของแม่เธอ ‪ทำให้เราต้องยอมรับเธอเข้าบ้าน
‪แม่เธอการันตี ‪ว่าเธออ่อนน้อมและมีพรสวรรค์
‪แสดงความอ่อนน้อมให้ดูหน่อย
‪ฉันอ่อนน้อมมากค่ะ คุณป้า
‪ฉันอดอาหารวันจันทร์ กินมังสวิรัติ
‪แค่ทำของทอดไม่เป็นเท่านั้น
‪อย่างอื่นได้หมด
‪ร้อยไหม แว็กซ์ บิกินีแว็กซ์ ‪ทำความสะอาด ทำเล็บมือเล็บเท้า
‪กำจัดสิวเสี้ยนก็ได้
‪เราได้ช่างเสริมสวย ‪แทนที่จะได้ลูกสะใภ้
‪ในประวัติเขียนว่า ‪เธอเป็นผู้หญิงบ้านๆ
‪อย่าพูดเรื่องประวัติเลย คุณป้า
‪ประวัติลูกชายคุณป้า ‪เขียนว่าเขาสูงห้าฟุตสิบ
‪นี่ห้าฟุตแปดยังไม่ถึงเลย
‪ผมจะไปชงชาแล้วทำของทอด
‪หมดปัญหา
‪ทำต่อเลยค่ะ
‪เดี๋ยวผมกลับมานะ
‪ศึกษายาโฮมีโอพาธีเหรอ
‪ก็ไม่เชิง เป็นงานอดิเรกน่ะ
‪ได้ ขอทดสอบความรู้หน่อย
‪ถ้าผมฉันร่วงล่ะ
‪ร่วงเหรอ
‪แค่ทดสอบ
‪อ๋อ โอเค
‪ผมร่วงต้องแทลเลียม เมตัลลิคุม
‪แนทูรุม มูเรียติคุม ‪สำหรับโรคผมร่วงเป็นหย่อม
‪ส่วนผมบาง ‪เฟอร์รัม โฟสปอริคุมน่าจะได้ผล
‪อืม
‪ถ้ามันเจ็บตรงนี้ล่ะ
‪ถ้าหัวใจคุณ เอ่อ เจ็บหน้าอก ‪ก็ต้องคาเลียม คาร์บอนิคุม
‪แต่ถ้าร้ายแรง…
‪ถ้าร่างกายฉันคันไปทั้งตัวเลยล่ะ
‪ใช้สบู่ใหม่ล่ะมั้ง
‪แม่ถามฉันเรื่องแผนฮันนีมูน
‪ผมจองไว้ที่กัว สัปดาห์หน้า
‪พ่อแม่คุณพยายามจับคู่คุณกับคนอื่น ‪ก่อนที่เราจะแต่งงานกันเหรอ
‪แต่งงานเหรอ
‪เอ่อ…
‪คุณต้องเจอผู้หญิงคนอื่นบ้าง ‪ถึงแม้ว่าคุณจะไม่ชอบพวกเธอก็ตาม
‪ใช่
‪ผมเคยเจอผู้หญิงคนหนึ่ง มีร่า
‪เธอสวยมาก
‪รู้ไหม เธอจบโทเหมือนกัน
‪ไม่รู้
‪เธอเรียนอะไร
‪คหกรรมศาสตร์
‪คุณไม่คิดจะเรียนโฮมีโอพาธีเหรอ
‪เธอบอกว่าทำลาซัญญาได้ ‪อาหารอิตาเลียนน่ะ
‪ผมชอบกินอาหารอร่อยๆ ‪แล้วดูทีวีกับครอบครัว
‪- ใช่ ฉันเห็นแล้ว ‪- ผมชอบมาก
‪ทำไมไม่แต่งกับเธอล่ะ
‪สานต่อไม่ได้
‪แล้วฉันเป็นรางวัลปลอบใจเหรอ
‪อะไรนะ
‪หมายความว่าไง
‪หมายความว่าฉันทันสมัย เข้ากับคนง่าย ‪แต่ก็ยังเป็นผู้หญิงธรรมดา
‪ใช่
‪แต่คุณอยากได้แม่ลาซัญญา ‪ที่ทำอาหารอิตาเลียน
‪- เปล่า ‪- เปล่าเหรอ
‪ตอนแม่คุณสั่งสอนฉันเรื่องของทอด ‪เมื่อเช้า
‪คุณไม่ช่วยพูดเลย
‪ผมพูดแล้ว
‪นี่แหละปัญหา
‪คุณไม่ต้องพยายาม ‪ไม่ต้องเดต ไม่ต้องทุ่มเทอะไร
‪แต่ได้เมียสวยและร้อนแรง
‪- ก็เลยไม่เห็นค่า ‪- ไม่ใช่
‪นี่แหละปัญหาของการคลุมถุงชน
‪เลือกแต่งกับคนที่รักต้องทุ่มเท
‪ขณะที่คลุมถุงชน ‪มีเมียใส่พานมาถวายให้
‪แล้วต้องทำของทอดเป็นด้วย
‪ไม่ต้อง ไม่ต้องทอดก็ได้
‪ไปทอดเองไป
‪บอกแม่คุณไปทอดเอง
‪คุณน่าจะบอกว่าอยากแต่งกับแม่ครัว
‪อยากได้สาวสวยอ่อนน้อมก็ได้แล้ว
‪เธอชื่ออะไร
‪แม่ลาซัญญาน่ะ
‪- มีร่า ‪- ใช่
‪ทำไมไม่แต่งกับเธอ
‪เธอทำของทอดไม่เป็นเหรอ
‪อยากได้วัวเชื่องๆ กันหมด
‪ลูกเดินทอดน่องไปตลาด ‪แล้วทิ้งแม่ไว้กับยัยช่างเสริมสวยนี่
‪เธอปลุกวิกฤตวัยกลางคนของพ่อแล้ว
‪ดูสิ ดูพ่อใหม่ของลูกสิ
‪เดี๋ยวพ่อเขาจะหาเมียใหม่ ‪เพื่อไปอยู่กับเมียลูกแล้ว
‪ฉันว่าจะถามคุณป้า ‪ว่าอยากย้อมสีผมด้วยไหม
‪ฉันเบื่อ ก็เลยคิดว่า…
‪เธอจะให้เราเล่นละครลิงแก้เบื่อเหรอ
‪ส่วนแม่ หั่นผักทั้งวัน
‪องค์หญิงไม่เคยเสด็จเข้าครัว
‪- เดี๋ยวผมช่วยหั่นครับ ‪- หั่นหัวแม่เลยไหม
‪คิ้ว
‪เธอย้อมสีคิ้วเขาด้วย
‪ดูดีใช่ไหมล่ะ
‪นายปล่อยให้เมียนายวุ่นวายในบ้าน
‪จนทำให้เขาบ้าไปด้วย
‪ฉันบอกให้นายฝึกฝนเธอไง
‪ฝึกร่างกายเหรอ
‪ไม่ใช่เป็นเทรนเนอร์ ‪ให้ฝึกเรื่องเวลา
‪ตารางเวลา
‪ชาเจ็ดโมง มื้อเช้าเก้าโมง
‪รีดผ้าสิบโมง ‪สิบเอ็ดโมงถึงเที่ยงทำอย่างอื่น
‪ให้เธอยุ่งกับงานบ้าน
‪คลุมถุงชนต้องแบบนี้ ใช่ไหม ลุง
‪ลุงผ่านเรื่องนี้มาแล้ว
‪ใช่แล้ว ลูกชาย
‪เอาปากกากับกระดาษมา
‪คนบ้าที่ไหนจะพกปากกากับกระดาษไปทั่ว
‪พ่อมี
‪เรียนรู้จากเขา
‪นี่
‪ชงชาเจ็ดโมง ไม่ใส่น้ำตาล
‪พอเสิร์ฟแล้วขอน้ำตาลจากเธอ
‪เข้าใจไหม ทำตัวเจ้ากี้เจ้าการ
‪มันจะทำให้เธอหวั่นไหว ‪ทำให้เธอเอาใจนาย
‪ลูกต้องหัดควบคุมอารมณ์
‪ลองอ่อยเขา
‪ตอนนี้ใจเย็นก่อน
‪รอหนึ่งเดือน ‪แล้วค่อยระเบิดอารมณ์ใส่เขา
‪ตบเขาเน้นๆ ตอนหลับ
‪แต่หนูตะโกนใส่หน้าเขาแล้ว
‪เดือนแรกทำตัวเป็นนางฟ้าก่อน
‪หว่านความหวานลงไป
‪พอเขาน้ำลายสอเหมือนหมา ‪เธอจะควบคุมเขาได้
‪ร่ายเวทมนตร์ใส่เขา
‪อีกสองสามวัน ‪อ่อยริชูด้วยร่องอกของเธอ
‪"ไม่นะ อุ๊ย"
‪อย่าลืมสวมเสื้อรัดๆ ล่ะ
‪ยั่วให้เขาอยากแล้วจากไป
‪ราณี เจ็ดโมงแล้ว ชาผมล่ะ
‪(เจ็ดโมงเช้า ชา)
‪ราณี เจ็ดโมง เอ่อ…
‪แปดโมงเช้า ไม่ ไม่ใช่แปด ‪เก้าโมงเช้า
‪ราณี ผมอยากกินมื้อเช้าตอนแปดโมง
‪ราณี แปดโมง เธอมาแล้ว
‪ราณี
‪เสิร์ฟมื้อเช้าตอนเก้าโมงให้ผมด้วย
‪ผักมันแพงจะตาย
‪พวกเธอทำอะไรกันทั้งคืน
‪ถึงต้องมาส่ายนมแบบนี้ตอนกลางวัน
‪มีอะไรเหรอ
‪ไม่มี ดูทีวีต่อไป
‪นายเจอมามากพอแล้ว
‪ตอนนี้นายมีตารางเวลา ‪ขั้นที่สองของการฝึกฝนคือ…
‪อะไร
‪เอาชนะเธอในห้องนอน
‪ทำตัวเป็นสิงโต
‪มาดแมนแข็งแกร่ง ชนะเธอแน่
‪ส่วนไหนของร่างกายสำคัญที่สุด
‪หัว
‪เข้าใจไหม
‪เป็นสิงโตก็ไม่ช่วยหรอก อัฟซาร์
‪ซีลีเนียม เมตัลลิคุม ‪ฟอสโฟริกุม เอสิดุม โยฮิมบินุม
‪ยาพวกนี้ช่วยได้
‪หวังว่ายาเอกซ์กัมวายกัม ‪จะช่วยให้นายเสร็จในเวลาที่ใช่
‪ลูกพูดถึงยาอะไรเนี่ย ‪ยูรีนัมกัมกัมอะไร
‪ทำตัวให้สมอายุหน่อย พ่อ
‪แล้วก็เลิกย้อมผมสีดำสักทีน่า
‪พ่อดูอย่างกับหุ่นไล่กา
‪เดี๋ยวแม่ก็เอาพ่อไปไล่ปีศาจหรอก
‪นั่นสิ
‪เราคุยเรื่องสำคัญกันอยู่นี่
‪- แค่อยากจะอธิบาย… ‪- แต่เราคุยกันอยู่
‪พ่อไม่ต้องรู้จักยานั่นหรอก
‪ริชู
‪- หลับแล้วเหรอ ‪- หือ
‪คุณช่วย…
‪ปลดตะขอหน่อย
‪ตะขอนี่เหรอ
‪ใช่
‪หนึ่ง…
‪สอง…
‪เรียบร้อย
‪โอ๊ย
‪- เลือดออกไหม ‪- ไม่ๆ ไม่มีเลือด
‪- แตกไหม ‪- ไม่
‪หยดยาแก้ช้ำไหม
‪แป๊บเดียวหายเจ็บ
‪ดีไหม
‪แค่ปิดไฟก็พอ
‪โทษที ผมข้ามมาฝั่งนี้ดีไหม
‪ได้ โทษทีๆ
‪แป๊บนะ ขาผม…
‪ลุกขึ้น
‪- เอาล่ะ ‪- เอ่อ ฉัน…
‪ได้
‪นี่
‪ช้าหน่อย ริชู
‪ริชู
‪เมื่อคืนเป็นไงบ้าง
‪เมื่อคืนอะไร
‪บอกแล้วว่าหนูอยากแต่งกับคนที่รัก
‪แต่งแบบคลุมถุงชน ‪สามีไม่ต้องพยายามอะไรเลย
‪มาเร็ว เคลมเร็ว จบแค่นั้น
‪ภรรยาค้างเติ่ง
‪เขาไม่เสร็จเหรอ
‪เขาเสร็จ เร็วเกินไป
‪อย่างกับหิ่งห้อย
‪เข้าใจไหม หิ่งห้อย
‪เปล่งแสงหนึ่งวินาทีแล้วก็จบเกม
‪พยายามทำให้เขารู้สึกสมเป็นชายสิ
‪เป็นคนธรรมดาๆ ‪ทำให้เขารู้สึกสมเป็นชาย
‪หนูต้องทำให้เขารู้สึกอะไรหนักหนา ‪กับเรื่องง่ายๆ แค่นี้
‪หนูติดอยู่ในชวาลาปุระแสนไกล
‪จะไม่มีประกายไฟระหว่างเราหรอก
‪ริชาบห์ ศักเสนาน่าผิดหวัง
‪แม่พูดถูก ฉันรับมือเธอไม่ไหว
‪เธอเล่าเรื่องส่วนตัวของเรา ‪ให้คนในบ้านเธอฟัง
‪เธอคงล้อเล่นกับพวกเขาน่ะ
‪นายเลิกดื่มยาพวกนั้นเถอะ
‪อย่าเก็บมาใส่ใจเลย
‪แล้วเลิกซึมด้วย
‪(บริษัท ยูจีวีเอ็น จำกัด ‪แผนกไฟฟ้า ชีลา)
‪ทำให้เสร็จ มันกำลังรอ…
‪ริชู มาทำอะไรเนี่ย
‪คุณลาหยุดไม่ใช่เหรอ
‪คุณก็รู้ ท่านเรียกผมมากะทันหัน
‪- ริชู ‪- ท่านครับ
‪มาทำอะไรเนี่ย
‪คุณต้องไปฮันนีมูน
‪ตั้งใจทำหน้าที่ตรงนั้นก่อน
‪เขาคงอยากฮันนีมูนกับเรามั้งครับ
‪อย่าลืมนะ พรุ่งนี้วันอาทิตย์
‪อย่ามาออฟฟิศล่ะ
‪ระวังจะลืม
‪เข้าใจไหม
‪- มื้อเย็นไหม ‪- ไม่ ผมกินมาแล้ว
‪ริชู
‪ให้ฉันทำอาหารให้คุณไหม
‪ผมไม่อยากกิน
‪ปิดไฟแล้ว เธอคงเข้านอนแล้ว
‪ฉันไปได้หรือยัง
‪คุณเบื่อฉันใช่ไหม
‪เปล่า ไม่ใช่แบบนั้น
‪โกหก
‪มาเล่นเกมจริงหรือท้ากัน
‪ถ้าเลือกจริง ‪คุณต้องบอกว่าหลบหน้าฉันทำไม
‪ถ้าเลือกท้า ฉันจะถอดเสื้อ ‪ส่วนคุณถอดกางเกง
‪ผมได้ยินที่คุณคุยกับแม่และป้า
‪คุณมองหาผู้ชายแบบไหนเหรอ ราณี
‪คนที่…
‪มีอารมณ์ขัน
‪มีชีวิตชีวา ขี้เล่น
‪และคลั่งรัก
‪บางครั้งบ้าบิ่น
‪บางครั้งกระตือรือร้น
‪แล้วก็บ้านิดหน่อย
‪งั้นคุณต้องมีห้าถึงหกคน
‪คนเดียวมีไม่ครบหรอก
‪แต่มีสักข้อไม่ได้เหรอ
‪หรือขอมากไป
‪พรุ่งนี้ออฟฟิศ ‪จะเริ่มสอนหลักสูตรบริหารธุรกิจ
‪ผมจะไปเรียนหลังเลิกงาน
‪แล้วก็…
‪คุณไม่ได้ผู้ชายหกนิสัยที่คุณมองหา
‪แต่ได้ผม
‪ขอโทษด้วย
‪นั่นเป็นตอนที่ฉันกับริชู ‪เริ่มห่างเหินกัน
‪สิ่งเดียวที่ฉันได้จากริชู ‪คืออารมณ์โกรธ
‪แม้อยู่ด้วยกัน
‪กลับรู้สึกห่างเหิน
‪เพราะเราไม่อาจแสดงความรู้สึกออกมา
‪เรายังคงเงียบงัน
‪หรือไม่ก็โต้เถียงกันทุกเวลา
‪คำรักยังคงไม่ถูกเอื้อนเอ่ยออกไป
‪ฉันโน้มน้าวเธอ
‪หรือโน้มน้าวตัวเอง
‪ฉันจะเปลี่ยนโชคชะตาของเราได้ยังไง
‪ตอนนี้ฉันฝากทุกอย่างกับโชคชะตา
‪ทุกอย่างกับโชคชะตา
‪ทุกอย่าง ขอฝากกับโชคชะตา
‪ฉันพยายามเข้าหาเขาหลายครั้ง
‪แต่เหมือนเขาจะไม่รักฉันแล้ว
‪(เดนิช บัณฑิต เพลิงพิโรธแห่งกาซอลี)
‪โอ้
‪วันเวลาผันผ่าน
‪ค่ำคืนเริ่มคืบคลาน
‪ตลอดทั้งคืน ฉันเดินไปรอบบ้าน
‪ไหนๆ ก็ซักผ้าแล้ว
‪ซักของริชูด้วย
‪โอ้
‪ฉันหลับตาลง
‪เก็บซ่อนน้ำตาเอาไว้
‪ฉันจะเปลี่ยนโชคชะตาของเราได้ยังไง
‪ตอนนี้ฉันฝากทุกอย่างกับโชคชะตา
‪ทุกอย่างกับโชคชะตา
‪ทุกอย่าง ขอฝากกับโชคชะตา
‪และทิ้งเรา
‪ตอนนี้ฉันฝากทุกอย่างกับโชคชะตา
‪ทุกอย่างกับโชคชะตา
‪ทุกอย่าง ขอฝากกับโชคชะตา
‪ตอนนี้ฉันฝากทุกอย่างกับโชคชะตา
‪ทุกอย่างกับโชคชะตา
‪ทุกอย่าง ขอฝากกับโชคชะตา
‪ได้สิ เดี๋ยวผมไปส่ง
‪ราณี
‪เรียนหนักใช่ไหม
‪แค่จะบอกทางเธอ…
‪บอกทางเหรอ
‪เขาลืมทางกลับบ้านตัวเอง
‪แต่มาบอกทางคุณ
‪นี่เหรอวิชาบริหารของคุณ
‪เราเพิ่งแต่งงานกันเดือนเดียว
‪เขาพยายามแค่ครั้งเดียว แต่ล้มเหลว
‪คุณน่าจะรู้เอาไว้นะ
‪บริหารธุรกิจงั้นสินะ
‪ตอนนี้ฉันฝากทุกอย่างกับโชคชะตา
‪ทุกอย่างกับโชคชะตา
‪ทุกอย่าง ขอฝากกับโชคชะตา
‪หนูขอกลับบ้านสักสองสามวันได้ไหม
‪ไม่ได้ ถ้ากลับเร็วขนาดนี้ ‪มันจะดูไม่ดีนะ
‪หนูจะอยู่แค่ไม่กี่วัน
‪แม่รู้ แต่พรุ่งนี้ ‪แม่จะไปบ้านพี่ชายลูก…
‪หนึ่งสัปดาห์
‪แล้วลูกก็กำลังจะไปฮันนีมูนด้วย
‪เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪เดี๋ยวหนูโทรกลับค่ะ
‪ให้ฉันเริ่มเก็บของไปกัวเลยไหม
‪จะไม่มีฮันนีมูน
‪หมาพวกนี้จะเห่าทุกคืนเลยหรือไง
‪ผมห้ามหมาเห่า ‪เพื่อให้คุณหลับสบายไม่ได้หรอก
‪ว่าแล้ว
‪ว่าแล้วคุณต้องพูดแบบนี้
‪งั้นคุณก็ไม่น่าแต่งงานกับผม ‪น่าจะปฏิเสธไป
‪ก็ฉันมันโง่
‪นี่คือโชคชะตาของฉัน
‪หมาพวกนี้ก็อยู่ในโชคชะตาของคุณ
‪เป็นเพื่อนกับมันสิ
‪คุณอยู่ตรงข้ามบ้านริชูเหรอ
‪- ใช่ค่ะ ‪- คุณเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นสินะ
‪ประเด็นคือความสัมพันธ์สามีภรรยา ‪เหมือนเส้นด้ายที่เปราะบาง
‪คุณต้องใส่ใจกับมันอย่างมาก
‪ไม่งั้นก็พินาศ
‪คำคมอะไรเยอะแยะเนี่ย
‪อธิบายมาให้ชัดๆ
‪คุณตำรวจ เข้าใจหัวอกผู้หญิงหน่อย
‪นีลเป็นหลานชายของลาตา
‪เขามาอยู่ด้วย
‪ทำไมไม่มางานแต่งล่ะ
‪ผมไปเดลีแล้ว
‪แล้วทำไมไม่เจอ
‪เพราะพิธีแต่งงานเสร็จสิ้นแล้ว
‪- งานจบแล้ว ‪- เจ้าเด็กบ้า
‪เดือนที่แล้วหายไปไหน
‪คุณป้า ผมก็เหมือนนก โบยบินไปเรื่อย
‪แม่หลานเป็นห่วงมาก
‪หลานถามถึงภรรยาของริชู
‪เธอมานั่นแล้ว
‪นี่นีล
‪หลานชายฉันเอง
‪เขาจะอยู่กับเราสองสามวัน
‪ช่วงฤดูท่องเที่ยว ‪เขาจะพานักท่องเที่ยวขึ้นเรือพาย
‪คุณป้า…
‪เธอหมายถึงล่องแพน่ะ
‪ล่องแพในแม่น้ำ
‪ใช่ ล่องแพบนเรือพาย
‪ราณีเพิ่งตื่นเหรอ
‪พระอาทิตย์ตรงหัวแล้ว
‪พระอาทิตย์ของฉันยังไม่ตรงหัว นีล
‪คุณป้า…
‪ให้เธอทำเมนูพิเศษให้ผมหน่อยสิ
‪อย่าพูดเรื่องทำอาหาร
‪เธอทำไม่เป็นหรอก
‪อย่างเดียวที่เธอเก่งคือใช้กรรไกร
‪แล้วอยู่ห่างๆ กรรไกรเธอไว้ล่ะ
‪ไม่งั้นหลานจะเหมือนลุงของหลาน ‪คุณแรมโบ
‪อยากลองดูไหม
‪ไม่
‪กลับมาแล้วเหรอ
‪ล้างหน้าล้างตา ‪แม่จะเสิร์ฟมื้อเย็นให้
‪ริชู ญาติคนโปรด
‪นีล มาถึงเมื่อไหร่
‪- เช้านี้ ‪- เช้านี้เหรอ
‪ไม่มีใครบอกฉันเลย
‪ริชู ช่วยปิดไฟหน่อย
‪เห็นพ่อของลูกตัดผมหนุ่มป็อป ‪แล้วแม่ปวดลูกตา
‪ดูเขาสิ
‪แล้วบอกให้เมียลูกหยุดตัดสักที
‪เธอทำชื่อเสียงบ้านเราเสียหายหมด
‪หัดคุมเมียตัวเองหน่อย
‪แม่ก่อเหตุฆาตกรรมแล้วพาดพิงถึงภรรยา
‪(เดนิช บัณฑิต ตัณหามรณะ)
‪เคยอ่านนิยายเดนิช บัณฑิตสินะ
‪โทษที ถือไหม
‪แค่เดือนเดียว
‪ถ้าบุหรี่ไม่ฆ่าคุณก็เป็นชวาลาปุระ
‪คุณดูสบายดีออก
‪ใช่
‪รูปสวยไหม
‪เธอขโมยหัวใจฉันไป
‪จากที่แสนไกล
‪อีกๆ
‪ฉันรู้สึกถึงความรักนี้
‪ของครบไหม
‪มาสักพักแล้ว
‪ฉันขอมอบให้เธอ
‪ทุกช่วงเวลาในชีวิตฉัน
‪เธอคือเหตุผลที่ฉันอยู่
‪เธอคือโลกของฉัน
‪เธอคือเวทมนตร์
‪หัวใจบอกฉัน
‪ให้หนีไป
‪หัวใจบอกฉัน
‪ให้หนีไป
‪สมองบอกฉัน
‪ให้หลบหายไป
‪หัวใจบอกฉัน
‪ขอชาสักแก้วสิ
‪ให้หนีไป
‪ดื่มชาไหม
‪คุณจะชงเหรอ
‪ใช่
‪เอาสิ
‪ใบชาล่ะ
‪อยู่ข้างน้ำตาล
‪อีกสองช้อน
‪แล้วน้ำตาลล่ะ
‪สามช้อน
‪คุณต้องใช้กระชอน
‪อร่อยแล้ว
‪โอ้ ฉันไม่รู้ว่าอะไรถูก
‪หรืออะไรผิด
‪ความร้อนรุ่มในรักนี้
‪พลุ่งพล่านอยู่ในตัวฉัน
‪ชงชาเก่งมาก
‪ถ้าได้กินอาหารฝีมือคุณ ‪ผมคงตายอย่างมีความสุข
‪โอ้ ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นมิตร
‪หรือเป็นศัตรู
‪คลื่นแห่งความสุขนี้
‪คลิปพวกนี้ ‪ไม่ได้ให้คำแนะนำที่ถูกต้อง
‪ช่วยชีวิตฉันไว้
‪ขณะที่ดำดิ่ง
‪ลงสู่ความลึกล้ำ
‪ไฟแรงไป
‪เธอเข้ามาใกล้ชิด
‪ใกล้ชิดกับฉัน
‪ปรารถนาจะได้สัมผัสเธอ
‪รอคอยช่วงเวลานั้น
‪เธอคือเหตุผล
‪เธอคือที่หลบภัย
‪เธออยู่ทุกหนแห่ง
‪หัวใจบอกฉัน
‪ให้หนีไป
‪สมองบอกฉัน
‪ให้หนีไป
‪ไหวไหม ริชู
‪ราณี
‪หัวใจบอกฉัน
‪ให้หนีไป
‪สมองบอกฉัน
‪ให้หลบหายไป
‪นั่นใคร
‪ให้หนีไป
‪อย่ามาแตะต้องตัวฉันอีก
‪ราณี
‪ราณีๆ
‪เธออยู่ไหน
‪ต้องใส่เกลืออีกหน่อย
‪ผมว่าเธอทำอร่อยแล้ว
‪ผมอยากกินแกงเนื้อแกะ
‪ห้ามทำเนื้อแกะในครัวฉัน
‪คุณผู้หญิง ทางนี้ครับ
‪คุณผู้หญิง เอาชิ้นใหญ่หรือชิ้นเล็ก
‪- เนื้อเหรอ ‪- อืม
‪ไหนว่ากินมังสวิรัติ
‪แล้วไปเอาเนื้อนี่มาจากไหน
‪- ฉัน… ‪- มีอะไรครับ แม่
‪ริชู เธอจะเอาเนื้อเข้าครัวแม่
‪- ไม่เป็นไรครับ ‪- เอาไปคืน
‪น่าๆ ไม่เข้าครัวแม่หรอก
‪มากับผม
‪ฆ่าสามีอย่างโหดเหี้ยม
‪กำจัดอาวุธสังหาร ‪และช่วยให้ชู้รักหนีไป
‪สองคนนี้ปั่นหัวเราอยู่
‪ผู้หญิงอย่างเธอเจ้าเล่ห์มาก
‪เมื่อผมได้เบาะแส เธอจะเน่าตายในคุก
‪เขาเป็นเพื่อนคนเดียวของผมครับ
‪เขาคลั่งรักภรรยามาก
‪ท่านครับ นังแม่มดนี่…
‪กับชู้รักของเธอฆ่าเพื่อนผมครับ
‪พวกมันเผาเขาทั้งเป็น
‪ความรักของเขาไม่พอสำหรับคุณเหรอ
‪เธอเผาเขาทั้งเป็น
‪เขารักเธอมาก ‪เธอจะต้องตกนรกเพราะทำแบบนี้
‪จับผู้หญิงคนนี้เลย
‪นังแม่มดชั่วนี่ฆ่าเขา
‪คุณจะอธิบายความสัมพันธ์ของคุณ ‪กับนีล ทริปาตียังไง
‪บางครั้งดี…
‪บางครั้งไม่ดีนัก
‪มีทางกายไหม
‪คุณตำรวจ…
‪เดนิช บัณฑิตเขียนไว้
‪ความสัมพันธ์เชื่อมจิตใจ
‪ถ้ามีแค่ทางกายก็เป็นความใคร่
‪คุณวางแผนนี้กับชู้รักไม่ใช่เหรอ
‪ไฟแช็กอยู่ไหนนะ
‪ขอบคุณ
‪ฉันกำลังทำเนื้อแกะ สไตล์อัฟซาร์
‪ได้สูตรมาจากฟาติมะฮ์
‪มานี่
‪คุณจะถ่ายกี่รูปเนี่ย
‪สัปดาห์หน้าผมจะไปแล้ว
‪ไม่เป็นไร ‪สัปดาห์หน้าฉันก็ไปเดลีเหมือนกัน
‪แล้วจะไปหา
‪บอกมา…
‪คุณทำเนื้อแกะได้จริงเหรอ
‪มันต้องใช้ความพยายามมากเลยนะ
‪ถ้าคุณชิมฝีมือฉัน ‪คุณก็เดาหมู่เลือดฉันได้
‪ฉันจะใส่หัวใจและจิตวิญญาณลงไป
‪แล้วริชูล่ะ
‪ฉันจะบอกเขาทุกอย่าง
‪ความจริง
‪หยุดเลย
‪อย่าเอาเนื้อแกะมา
‪ริชูจะกลับดึก
‪เขากลับแล้วค่อยเอาให้ อย่าวางไว้
‪แล้วนีลล่ะ เขาจะกินนะ
‪ไปแล้ว นีลไปแล้ว
‪จู่ๆ เขาก็รีบเก็บของแล้วขับรถออกไป
‪โดยไม่บอกลาเหรอ
‪ใช่ เขาไปโดยไม่บอกลา
‪ไม่รู้ว่ารีบร้อนไปไหน
‪- กินอีกสิ ‪- แปลกคน…
‪ไปไม่บอกไม่กล่าว
‪เขาไม่ได้แค่ไป
‪เขาหนี
‪มัวรออะไรอยู่
‪เอาไปเก็บข้างในสิ
‪ราณี
‪เสิร์ฟมื้อเย็นให้ริชูด้วย
‪เธอเหม่อลอยตลอดเวลา
‪โอ้โฮ
‪เห็นถึงความทุ่มเท
‪ที่จริงคุณสวยมาก ‪จนผมประหม่าเมื่ออยู่ต่อหน้าคุณ
‪ผมขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น
‪มาเริ่มต้นกันใหม่นะ
‪อร่อย
‪ฉันทำเนื้อแกะให้นีล
‪ฉันตกหลุมรักเขา
‪ฉันอยากอยู่กับเขา
‪แต่เขาทิ้งฉันแล้วหนีไป
‪ทิ้งฉันไว้กับคุณ
‪เนื้อแกะอร่อยมาก
‪หลังจากนั้นเขาก็ไม่พูดอะไรเลย
‪ฉันได้แต่มอง ส่วนเขาก็กินต่อไป
‪เรื่องสนุกดี
‪แต่ผมสงสัยว่าคุณกับชู้รักฆ่าริชู
‪บนศีรษะเขามีร่องรอยถูกตีด้วยของหนัก
‪ฉันก็ชอบเรื่องของคุณเหมือนกันค่ะ
‪คุณจะชอบตอนจบด้วย
‪ตอนผมเจออาวุธสังหารกับชู้รักของคุณ
‪(สำนักผู้ตรวจการชวาลาปุระ)
‪คุณไม่รู้สึกผิดเหรอ
‪เรื่องคบชู้น่ะ
‪ไม่ค่ะ
‪ถ้าฉันไม่ได้เจอนีล…
‪ฉันก็คงไม่ได้เจอริชูตัวจริง
‪(ชวาลาปุระไปเดลี)
‪ริชู
‪- นีล กล้าดียังไง ‪- โกรธเหรอ
‪ริชู…
‪คนบ้า…
‪ไปกันเถอะ
‪โทษทีๆ ไม่มีอะไร
‪มันเป็นความผิดพลาด
‪ฉันหลงเธอ
‪แล้วฉันก็ทำพลาด
‪ถ้านายทำให้เธอพอใจ เธอคงไม่เหงา
‪ฉันคงไม่เข้าไปแทรก
‪แต่ริชู…
‪ทำไมนายถึงไม่มีอะไรกับเธอ
‪เพราะฉันมันโคตรโง่
‪ฉันอยากชนะใจเธอก่อน
‪ส่วนนายคิดว่า…
‪"ริชูมันโง่ ช่างหัวมัน
‪เล่นเมียมันด้วยเลย
‪มันไม่ทักท้วงหรอก"
‪ทำไมนายไม่พาเธอไปด้วย
‪อย่างน้อยพวกนายสองคนจะได้มีความสุข
‪คุณไปไหนมา
‪ฉันพยายามโทรหาคุณแล้ว ริชู
‪จะไม่คุยกับฉันเหรอ
‪มาเล่นจริงหรือท้ากัน
‪คุณไปไหนมา
‪ไปโดนนีลซ้อมมา
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะเขาทิ้งคุณไป
‪คุณรักเขามาก แต่เขาไม่รักคุณตอบ
‪ทำไมกัน
‪- ฉันขอโทษ ‪- อย่า อยู่ห่างๆ ผมไว้
‪จะให้ฉันทำยังไง ริชู
‪ฉันทำพลาด
‪ฉันควรไปไหม
‪ใช่ ช่วยไปที
‪จริงๆ นะ ไปซะ
‪แบบนี้ดีที่สุดแล้ว
‪ผมรักคุณหมดหัวใจ ราณี
‪มากจนผมขาดคุณไม่ได้
‪แต่ตอนนี้ผมอยู่กับคุณไม่ได้แล้ว
‪คุณควรไปจริงๆ
‪เพราะผมรู้สึกอยากบีบคอคุณ
‪ไปซะ ราณี ไม่งั้นผมจะฆ่าคุณ
‪ไปซะ
‪ริชู
‪ไม่นะ เกิดอะไรขึ้นอีก
‪ลูกล้มจนเจ็บตัวตลอด ระวังบ้างได้ไหม
‪เราจะไปบ้านลุง กลับมาตอนเย็น
‪มีอะไรเหรอ
‪ไปส่งฉันที่สถานีได้ไหม
‪ไปเองเถอะ
‪หยุดๆ
‪มีอะไรเหรอ
‪สวัสดี ราณี
‪จะไปแล้วเหรอ
‪นีลก็ไปแล้ว
‪เดี๋ยวผมไปส่ง ลงไป
‪เชิญครับ ขึ้นมาเลย ราณี
‪ซ้อนสามไม่ได้หรือไง
‪เวลานี้หาสามล้อไม่ได้หรอก
‪ไม่ไกล เดี๋ยวผมไปส่ง
‪เราก็เหมือนนีล ราณี ‪เราจะทำให้คุณมีความสุข
‪ไปกับเราน่า ราณี สนุกแน่
‪เราจะดูแลคุณอย่างดี
‪หน้าที่เราอยู่แล้ว
‪- เข้าไป ผมเรียกให้ ‪- อ้าว ริชูมา
‪ริชู พาราณีไปไหนเหรอ
‪นายออกมา แล้วเธอก็เข้าไป…
‪เราจะคิดถึงเธอมาก ริชู
‪สามล้อ
‪รู้ไหม นีลโทรหาฉัน
‪บอกให้ฉันดูแลทั้งสองคนดีๆ
‪เราทุกคนไปพายเรือกันเถอะ ‪พายๆ พายเรือน้อย
‪ไม่ต้องห่วง นีลเป็นพี่ชายฉัน
‪สามล้อ
‪เรียกสามล้อยังไม่จอดเลย
‪สงสัยเราต้องช่วยเรียกด้วย
‪ริชู ขอเป็นเพื่อนกับเธอ ‪ในเฟซบุ๊กได้ไหม
‪เธอจะรับหรือเปล่า
‪รับอยู่แล้ว
‪เธอต้องรับแน่
‪เราต้องขอไอจีเธอเอาไว้ดูสตอรี่
‪แฮชแท็กพี่สะใภ้สุดฮ็อต
‪นายไม่ได้เชิญเราไปงานแต่งนะ ริชู
‪ขอโอกาสเราหน่อย มาสนุกกัน
‪นั่นไง
‪มาเถอะ ให้ฉันช่วย
‪ฉันคือคนทำผิดพลาด ‪แต่ริชูเป็นคนต้องอับอาย
‪ส่วนนีลเป็นคนที่หนีไป
‪และริชู…
‪คือคนที่ต่อสู้แทนฉัน
‪ช่วยเอากระเป๋าฉันลงที ฉันไม่ไป
‪คุณจะลงโทษฉันยังไงก็ได้ ‪แต่ฉันจะอยู่กับคุณ
‪ฉันไม่ไป
‪วันนั้นฉันตัดสินใจ ไม่ว่ายังไงก็ตาม
‪ฉันจะไม่ไปจากริชู
‪ไม่รู้ว่าเป็นความหัวรั้น
‪ความรัก
‪หรือความรู้สึกผิด
‪ขอกระเป๋าเงินคุณหน่อยสิ
‪ฉันต้องจ่ายค่าซักผ้า
‪อยู่ข้างใน
‪(สบู่แผ่น)
‪ตรงหน้าฉัน ‪คือผู้ชายที่มีสายตาของฆาตกร
‪ฉันเฉียดตายอยู่หลายครั้ง
‪ว่ากันว่าความรักและความเกลียด ‪คือสองด้านของเหรียญเดียวกัน
‪กระเป๋าเงิน
‪ครั้งแรกที่ฉันเจอริชู…
‪ฉันเจอวิศวกร
‪ครั้งถัดมา เขาเป็นสามีฉัน
‪ส่วนครั้งที่สาม เขาเป็นชายคลั่งรัก
‪ชายที่ฉันตกหลุมรัก
‪ฉันตกหลุมรักอย่างลึกซึ้ง ‪จนเต็มใจที่จะขาดสติ…
‪และเสี่ยงชีวิตเพื่อเขา
‪เดนิช บัณฑิตเขียนไว้
‪"ถ้าตอนนี้เขาทนเห็นหน้าฉันไม่ได้
‪วันหนึ่งเขาจะขาดฉันไม่ได้"
‪งั้นคุณก็รู้ว่าสามีอยากฆ่าคุณสินะ
‪แล้วไม่แจ้งความเหรอ
‪ไม่บอกคนในครอบครัวเหรอ
‪อยู่ต่อให้เขาฆ่าหรือไง
‪ฉันไม่ได้บอกใคร
‪ฉันอยู่ต่อ
‪ฉันทำพลาด
‪และฉันต้องชดใช้
‪คุณผู้หญิง คุณบ้า ‪หรือพยายามทำให้เราบ้าเนี่ย
‪ท่านคะ ‪รักแท้มักพาเราไปสู่ความบ้าคลั่ง
‪เดนิช บัณฑิตเขียนไว้
‪"รักนิรันดร์ ‪ย่อมเปื้อนเลือดอยู่บ้าง
‪เพื่อปกป้องมันจากความชั่วร้าย"
‪พูดได้ดี
‪ถูกต้องเลย
‪ใครก็ได้ไปตามหาไอ้เวรเดนิช บัณฑิต ‪แล้วพาตัวมา
‪ครับท่าน
‪มาเข้าประเด็นกันเลย
‪คุณจะให้การว่าสามีที่ตายไป ‪มีเจตนาฆ่าคุณใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ
‪จากนั้นคุณทำอะไร
‪ฉันรอ
‪รออะไร
‪เวลาที่เหมาะจะฆ่าเขาเหรอ
‪ให้เขายกโทษ
‪ราณีมา
‪สบายดีไหม ราณี
‪มื้อเย็นพร้อมแล้ว ให้เสิร์ฟเลยไหม
‪เอาสิ
‪ผสมยาพิษมาด้วยล่ะ
‪ฉันจะเล่าเรื่องสนุกให้ฟัง อัฟซาร์
‪ทุกคนในย่านนี้รู้กันหมดแล้ว
‪เหลือนายได้ไง นายเป็นเพื่อนฉันนะ
‪ฟังนี่
‪ริชู
‪เคยได้ยินเรื่องจักรพรรดิเดินตลาดไหม
‪ริชู ได้โปรด
‪จักรพรรดิไหน
‪ในเรื่องเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่
‪เดินทั่วตลาดอย่างภาคภูมิ
‪สวมผ้าคลุมไหล่ทำจากผ้าไหม
‪จู่ๆ ก็มีเด็กชายตัวน้อยตะโกน
‪"จักรพรรดิโป๊"
‪แล้วจักรพรรดิก็เพิ่งรู้ ‪ว่าเขาเปลือยกายมาตลอด
‪โดยไม่รู้ตัวเลย
‪เขายิ้มและเดินไปทั่ว
‪ขณะที่ทุกคนหัวเราะเยาะเขา
‪ไม่เข้าใจเลย
‪เข้าใจแน่
‪สถานการณ์ของฉันก็คล้ายกับจักรพรรดิ
‪ฉันเปลือยอยู่
‪ทุกคนที่นี่รู้ ‪ว่าเมียฉันเป็นชู้กับญาติฉัน
‪ริชู…
‪เป็นคู่ที่เร่าร้อนจริงๆ
‪เหลวไหล
‪ไม่เหลวไหล นี่เรื่องจริง
‪- พอแล้ว ‪- ฉันเป็นคนดีมาตลอด…
‪แล้วมีคนมาขโมยคนรักของฉันไป ‪ต่อหน้าต่อตา
‪นายดื่มมากไปแล้ว กินข้าวเข้านอนซะ
‪ฉันจะกินมื้อเย็น นายจะไปไหน
‪เจอกันพรุ่งนี้เช้า
‪นั่งต่ออีกหน่อย
‪นี่ อัฟซาร์ ฉันเพิ่งเริ่มเอง
‪อะไรเนี่ย
‪ไม่มีใครอยากคุยกับฉัน
‪คุยกับฉันได้
‪ยังไงคุณก็ลงโทษฉันอยู่ดี
‪งั้นก็ระบายความโกรธออกมาสิ
‪ทำไมล่ะ
‪จะเอาแบบนี้ใช่ไหม
‪แล้วจะให้ผมทำยังไง ราณี
‪นี่คือโอกาสของคุณ
‪ผลักฉันสิ
‪ผมบอกแล้ว ถ้าคุณไป ผมจะไม่ห้าม
‪ผมจะฆ่าคุณเดี๋ยวนี้
‪ริชู ถ้าอยากฆ่าฉัน คุณคงทำไปแล้ว
‪อยากฆ่าฉันใช่ไหม ผลักฉันลงไป
‪ผลักฉันเลย
‪หรือไม่ก็เอามีดมาแทงฉัน
‪ถ้าคุณทำไม่ได้
‪ก็ยกโทษให้ฉันเถอะ
‪ยกโทษให้ฉันเถอะ ฉันขอโทษ
‪ฉันทำพลาด ฉันเสียใจจริงๆ ‪ฉันพลาดไปแล้ว
‪ฉันขอโทษ
‪คุณเป็นคนดี
‪คุณเป็นคนดีมาก
‪ขอแค่คุณรักฉันสักนิดก็พอ
‪แค่นั้นก็พอ
‪คุณไม่คู่ควรกับความรักของผม
‪ไม่ ไม่คู่ควร
‪แต่คุณก็ยังรักฉันมาก
‪คุณรักฉันมาก ‪จนฉันเกลียดตัวเองที่หักหลังคุณ
‪ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง ฉันขอโทษจริงๆ
‪ฉันบอกว่าขอโทษ
‪ฉันขอโทษจริงๆ
‪คนธรรมดาอย่างผม…
‪ไม่อยู่ในสายตาผู้คน
‪ทุกคนคิดถึงเรา ‪ก็ต่อเมื่อต้องการซ่อมของเท่านั้น
‪- เราไม่ใช่ฮีโร่ ‪- ไม่
‪ฉันไม่ต้องการฮีโร่
‪ฉันต้องการริชู
‪ฉันต้องการคุณ
‪เราเริ่มต้นใหม่ไม่ได้เหรอ
‪แค่ครั้งเดียวนะ
‪ได้โปรด
‪ฉันขอโทษ ขอโทษ
‪ขอโทษ
‪ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงอดีต
‪ช่วงเวลาใหม่ๆ เหล่านี้
‪เราจะทะนุถนอมเอาไว้
‪ช้าๆ
‪ไปกับเธอ
‪ทุกวันของฉันมีความสุขอีกครั้ง
‪ความฝันอันล้ำค่าของฉัน
‪ฉันมอบให้เธอ
‪มาดูมันสิ
‪ชีวิตของเรา
‪หลอมรวมกัน
‪และทุกสิ่งก็สดใสขึ้นอีกครั้ง
‪เธอมาหาฉัน
‪เหมือนเราไม่เคยแยกจากกัน
‪เธอมาหาฉัน
‪ความรักผลิบาน
‪ราวกับไม่เคยผิดพลาด
‪ความรักผลิบาน
‪เธอเป็นของฉัน
‪เขาถูกฆ่าเหรอ
‪เพื่อนบ้านกดกริ่งแล้วเห็น…
‪มื้อเที่ยงมีอะไร
‪- ใคร่ ‪- ใคร่เหรอ
‪ใคร่อยากกินถั่ว
‪- "ใคร่อยากกินถั่ว" เหรอ ‪- แครอทกับถั่ว
‪ขอให้กลิ่นหอมของรักเธอ
‪กลายเป็นของฉัน
‪ดวงตาของเธอเอื้อนเอ่ยหลายพันคำ
‪หัวใจเธอเต้น
‪พร้อมกับหัวใจฉัน
‪ฉันรู้สึกมีชีวิตชีวา
‪ชะตาของฉัน
‪อยู่ในมือของเธอ
‪เราจะไม่มีวันแยกจากกัน
‪ฉันขอมอบให้เธอ
‪เหตุผลใหม่ๆ มากมาย
‪เพื่อที่จะยิ้ม
‪เธอมาหาฉัน
‪เหมือนเราไม่เคยแยกจากกัน
‪เธอมาหาฉัน
‪ความรักผลิบาน
‪ราวกับไม่เคยผิดพลาด
‪ความรักผลิบาน
‪เธอเป็นของฉัน
‪ริชูเหรอ
‪โทษที
‪ราณี
‪เธอทำอะไรเนี่ย บ้าหรือไง
‪ริชู ฉันให้แม่นั่นลงแล้ว
‪ถามเธอสิว่าอยากขี่ไปกับฉันไหม
‪- ผมจะ… ‪- ริชู
‪ปล่อยเขาไปเถอะ ริชู
‪ไม่ปล่อยหรอก
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- ล้อติด
‪สายพานราวลิ้นเสีย ต้องใช้เวลา
‪ล้างมือตรงไหนได้บ้างคะ
‪ทางขวาครับ
‪เอาล่ะ เร็วเข้า
‪เจ็บไหม
‪นิดหน่อย
‪ตอนฉันถูกเตาแก๊สเผา
‪เจ็บกว่าเยอะ
‪ผมโกรธน่ะ
‪ขอโทษนะ
‪ฉันไม่เคยเจอผู้ร้ายอย่างคุณ ‪แม้แต่ในหนังสือของเดนิช บัณฑิต
‪โชคดีจัง
‪อย่างน้อยผมก็เก่งกว่าเขาบ้าง
‪"เธอไม่ฟังสมอง
‪และฉันไม่ฟังเสียงหัวใจ
‪- ที่นี่ไม่มีใครฟังใคร" ‪- "ที่นี่ไม่มีใครฟังใคร"
‪- เพลิงพิโรธแห่งกาซอลี ‪- เพลิงพิโรธแห่งกาซอลี
‪คุณเริ่มอ่านหนังสือ ‪ของเดนิช บัณฑิตตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ตั้งแต่ตกหลุมรัก
‪- โอ๊ย ‪- โทษที เจ็บไหม
‪จากนั้นก็ดูเหมือนทุกอย่างจะโอเคดี
‪จากปากคำของเพื่อนบ้าน ‪วันที่เกิดเหตุระเบิด
‪นีลมาถึงบ้านตอนบ่ายสองครึ่ง
‪สิบห้านาทีต่อมา ริชูก็เข้าไป
‪แล้วไม่นานเธอก็ออกจากบ้าน
‪ท่านครับ
‪ถ้าริชูตายก่อนเธอออกจากบ้าน
‪เธอออกจากบ้านแล้วส่งเด็กผู้หญิง
‪ไปบอกให้ริชูล็อกประตู
‪มุนนี่ บอกให้ริชูล็อกประตูที
‪- ริชู ‪- แต่ว่า
‪มุนนี่ให้การ
‪ว่านีลปิดประตู
‪เรียกคนขับรถสามล้อมา
‪เฮ้ย นายน่ะ มานี่เลย เร็วเข้า
‪- บอกเขาทุกอย่าง ‪- บอกไป
‪ท่านครับ คุณผู้หญิงอยู่กับผม ‪ตอน 15:15 น. ถึง 16:15 น. ครับ
‪ไปไหนครับ
‪ตลาดค่ะ
‪เธอนั่งรถผมไปตลาด
‪ผมไปส่งเธอที่นั่น
‪ผมเห็นเธอเดินไปทั่วตลาดเลย
‪ผมรอ
‪แล้วขับกลับไปส่งเธอที่บ้าน
‪ผมเห็นเธอป้อนเนื้อแกะให้หมา
‪จู่ๆ ก็มีระเบิดเสียงดัง
‪คุณผู้หญิงอยู่นอกบ้าน
‪เธอจะฆ่า…
‪ไม่ได้ใช่ไหม
‪ไอ้กุ๊ยนี่ แกดูเหมือนฆาตกรเลยว่ะ
‪ถ้ากวนโอ๊ย ฉันจะหักขาแกซะ
‪แกจะได้ถีบสามล้อด้วยขาข้างเดียว
‪- ไสหัวไป ‪- ไปซะ
‪ทุกคนเล่าเรื่องต่างกัน
‪ที่ไม่เข้าใจเลยคือ ‪หลังจากเกิดเรื่องราวมากมาย
‪ทำไมเธอปล่อยให้สามี ‪อยู่กับชู้รักในบ้านลำพัง
‪แล้วไปตลาดล่ะ
‪หรือจะไปซ่อนอาวุธสังหารครับ
‪ที่ไหน
‪ซ่อนที่ไหน เมื่อไหร่
‪ผมเชื่อว่า ‪ผู้หญิงคนนี้อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง
‪เธอกำลังให้เราตามหา ‪สิ่งที่ไม่มีทางเจอ
‪สวัสดีครับ
‪อะไรนะ
‪สวัสดีครับท่าน
‪เจออะไรครับ คุณสิงห์
‪ดูนี่ครับ
‪เกิดเหตุระเบิด ‪ตอนจัดโครงการอินเดียสะอาด
‪เราบันทึกภาพไว้
‪และนีลอยู่นี่
‪อ๋อ
‪เขาอยู่นี่เอง
‪ดูรีเพลย์นะครับ
‪เราตามหาตัวชู้รักอยู่
‪และนั่น เขากำลังว่ายน้ำหนีไป
‪ตอนที่พวกคุณมัวแต่ถ่ายคลิป
‪ชู้รักของเธอก็หนีไป
‪แทนที่จะสืบสวน ‪ตอนนี้ตำรวจกลายเป็นพยานสำคัญ
‪บอกมาว่าคุณเห็นอะไรในคลิปนี้
‪- นั่น… ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪เกิดอะไรขึ้นในนี้
‪ผมเห็นตำรวจที่นี่ไขคดีของราณีกันหมด
‪เรามีเบาะแสครับ ‪ตอนนี้เขาหนีไม่พ้นแล้ว
‪คุณเสียเวลาสองเดือนตามหานีลนั่น
‪- ท่านครับ เพื่อไขคดี… ‪- ไขได้หรือยัง
‪- ที่จริง… ‪- มีคดีฆาตกรรมดัง
‪มันได้รับความสนใจจากสื่อมาก
‪ลืมคดีราณีไปซะ ทำคดีนี้
‪ขอเวลาผมสองวันเถอะครับ
‪เราได้รับคำสั่งศาลมาแล้ว
‪เราจะทดสอบด้วยเครื่องจับเท็จ ‪แล้วทุกอย่างจะชัดเจน
‪ถ้าภายในสองวันยังปิดคดีไม่ได้ ‪ก็ไปหางานใหม่ซะ
‪เจ้าโง่
‪ราณีอยู่ไหน
‪ไป โทรตามแม่นั่นมา
‪ดูนี่
‪นั่นนีล
‪เขาเข้าตรอกตอนบ่ายสองครึ่ง
‪แล้วริชูก็เข้าไปในบ้าน
‪จากนั้นคุณก็ออกมา
‪แล้วก็ระเบิด
‪เราเห็นนีลหนีออกมา ‪หลังเหตุระเบิดนั่น
‪นีลอยู่ไหน
‪ไม่รู้ค่ะ
‪อีคนสำส่อน
‪เราเบื่อเรื่องของแกแล้ว
‪บอกมาว่าซ่อนอาวุธสังหารไว้ที่ไหน
‪- ไม่งั้นฉันจะอัดให้เละ ‪- บินดิยา
‪เธอไม่ยอมพูดที่นี่หรอก
‪พาเธอเข้าไปแล้วทำให้คายออกมา
‪แกพูดว่าไงนะ
‪คลั่งรัก…
‪เข้าไป ฉันจะทำให้ดู ส่งมา
‪คลั่งใช่ไหม
‪เดนิช บัณฑิตเขียนอะไรอีกล่ะ
‪บอกมา
‪เขาว่ายังไงอีก
‪ท่านคะ เธอยืนกรานเหมือนเดิม
‪ฉันเฆี่ยนยังไง เธอก็ไม่ยอมปริปากเลย
‪ถามช่างเทคนิคว่า ‪พรุ่งนี้ใช้เครื่องจับเท็จได้ไหม
‪- ค่ะท่าน ‪- ฟังนะ
‪คะ
‪ปล่อยเธอไป
‪ค่ะ
‪นี่ ราณี ลุกขึ้น
‪คุณผู้หญิง
‪ทำไมนานจัง
‪พรุ่งนี้ฉันพาเธอไปหาหมอดีไหม
‪พรุ่งนี้ฉันต้องกลับไปสถานีตำรวจค่ะ
‪ทุกอย่างพร้อมไหม มิสรา
‪เครื่องบันทึกแม่นยำ
‪ไม่มีทางพลาด
‪เชิญครับ
‪เครื่องนี้ตรวจจับได้ทุกอย่าง
‪เหงื่อแตก ริมฝีปากสั่น กลอกลูกตา
‪ทุกอย่างถูกบันทึก
‪วัดอัตราการเต้นของหัวใจคุณด้วย
‪- เริ่มกันเลยไหม มิสรา ‪- ครับ
‪ท่านคะ ขอเข้าห้องน้ำได้ไหม
‪ให้ไวเลย
‪จะเข้านานแค่ไหน
‪ออกมาได้แล้ว
‪ราณี
‪ทำบ้าอะไรอยู่
‪เร็วเข้า
‪ตายแล้วเหรอ
‪อย่ามาหัวหมอ…
‪ฉันจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ
‪คุณชื่อราณี กัชยัพใช่ไหม
‪ราณี ออกมาเดี๋ยวนี้
‪ใช่ค่ะ ฉันชื่อราณี กัชยัพ
‪คุณชื่อราณี กัชยัพใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ ฉันชื่อราณี กัชยัพ
‪คุณอายุ 28 ใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ
‪คุณตื่นเต้นเหรอ
‪หัวใจคุณเต้นเร็วมาก
‪ใช่ค่ะ ฉันตื่นเต้น
‪หายใจเข้าลึกๆ ครับ
‪เกิดอะไรขึ้นในวันที่ 30 พฤศจิกายน
‪ท่านคะ วันนั้น ‪พ่อแม่ริชูไปงานแต่งที่บาเรลี
‪อย่าลืมปิดวาล์วแก๊ส ‪ไม่งั้นระเบิดกันทั้งบ้านแน่
‪- บายค่ะ ‪- ดูแลตัวเองด้วย
‪บาย ดูแลตัวเองด้วย
‪วันนั้นเราเชิญเพื่อนของริชูมา
‪วันนี้เพื่อนคุณจะมาไม่ใช่เหรอ
‪ฉันบอกให้ริชูซื้อของมา ‪ระหว่างทางกลับจากที่ทำงาน
‪ฉันซื้อเนื้อแกะมาแล้ว ‪อย่าลืมเครื่องเทศล่ะ
‪ส่งรายการของที่คุณต้องการมาให้ผม
‪- แต่ริชูกลับเร็ว ‪- ผมซื้อมาครบแล้ว
‪และเขาเห็นฉันคุยกับนีล
‪ริชู เขา…
‪ยินดีต้อนรับกลับบ้าน ริชู
‪ทำไมไม่บอกเขาว่าจะไปกับผม
‪เลิกโกหกสักที
‪เขามีเรื่องจะบอก ริชู
‪ราณี ออกไป ‪เราจะจัดการเรื่องนี้กันเอง
‪ฉันพยายามอธิบายทุกอย่างให้ริชูฟัง
‪ไปเถอะ ราณี ‪เราแค่คุยกัน ไม่ต้องห่วง
‪แต่เขาไม่ฟัง
‪เขายืนกรานแบบนั้น
‪แล้วฉันก็ออกไปตลาด
‪สามล้อ
‪ตอนฉันออกจากบ้าน ประตูมันเปิดอยู่
‪บอกริชูให้ล็อกประตูที
‪ริชู ล็อกประตู
‪ฉันเห็นรูฮินะ
‪วันนี้ฉันทำกีร์ เดี๋ยวแบ่งไปให้นะ
‪- เยี่ยมเลย ‪- แล้วฉันก็ขึ้นรถสามล้อ
‪เถียงกับพ่อค้าเนื้อ
‪มีดคุณดูขึ้นสนิม
‪ไม่มีทางที่มีดเราจะขึ้นสนิม
‪ส่งมา ฉันจะเอาไปแล่ที่อื่น
‪ฉันก็เลยไปหาพ่อค้าเนื้ออีกคน
‪ให้เขาหั่นเนื้อแกะ ‪แล้วระหว่างทางกลับบ้าน
‪ฉันแบ่งเนื้อแกะให้หมาข้างถนน
‪ริชู
‪หัวใจเธอเต้นเร็ว ‪แม้แต่กับคำถามทั่วไป
‪ซึ่งปกติ
‪แต่ไม่เปลี่ยนกับคำถามอื่น
‪มันยากที่จะสรุป
‪แล้วไงต่อ
‪เราทำได้อย่างหนึ่ง
‪ผมจะถามคำถามที่เธอตอบได้ ‪แค่ใช่หรือไม่ใช่
‪ได้
‪เธอสวมรองเท้าคู่นี้ประจำเหรอ
‪ทำไม
‪เข้าใจแล้ว ลุยเลย
‪ถอดรองเท้าด้วย คุณผู้หญิง
‪ดูนี่สิคะ
‪เธอตอกตะปูไว้ในรองเท้า
‪มันทำให้เธอเจ็บปวด
‪และความเจ็บปวดทำให้หัวใจเต้นเร็ว
‪ตอนนี้เธอจะอ้างว่าไม่รู้เรื่องนี้
‪มิสรา ทำให้เธอพูด
‪คุณชื่อราณี กัชยัพใช่ไหม
‪ใช่
‪คุณอายุ 28 ใช่ไหม
‪ใช่
‪คุณฆ่าสามีใช่ไหม
‪ไม่ใช่
‪คุณเป็นชู้กับนีล ทริปาตีใช่ไหม
‪ใช่
‪ชู้รักคุณฆ่าสามีคุณใช่ไหม
‪ไม่รู้
‪คุณฆ่าสามีใช่ไหม
‪ไม่ใช่
‪ท่านครับ ผมเชื่อว่าเธอเป็นฆาตกร
‪เธอรู้ว่าชู้รักเธออยู่ไหน ‪เครื่องไม่…
‪หยุดเรื่องไร้สาระนี่ซะ
‪ปิดคดีราณี แล้วสืบคดีฆาตกรรมดังแทน
‪คุณผู้หญิงกลับไปและคดีถูกปิด
‪แต่คดีนี้จะเป็นปริศนาสำหรับผมตลอดไป
‪ทุกคนบอกว่าผมหมกมุ่นกับคดีนี้มาก
‪(ห้าปีต่อมา)
‪ห้าปีผ่านไป ผมก็โดนสั่งย้าย
‪- เอาของไปครบไหม ‪- ครบแล้ว
‪ผมขนกระเป๋าเข้าไปแล้วครับ
‪ขอให้โชคดีกับที่ใหม่ครับ
‪เราจะคิดถึงท่านครับ
‪- ดีเลย ‪- ขอบคุณครับ
‪- เท่าไรครับ ‪- ไม่แบ่งกันหน่อยเหรอ
‪แบ่งให้ลุงเขาหน่อย
‪ไม่เป็นไรๆ
‪แล้วฉันล่ะ
‪ท่านคะ ‪เคยอ่านนิยายของเดนิช บัณฑิตไหม
‪(เดนิช บัณฑิต เพลิงพิโรธแห่งกาซอลี)
‪เดนิช บัณฑิตเขียนไว้
‪"รักนิรันดร์ ‪ย่อมเปื้อนเลือดอยู่บ้าง"
‪สาวิตรีชนะใจไภรพอีกครั้ง
‪แต่ไภรพไม่รู้ว่า ‪ยังมีอุปสรรคสุดท้ายที่ต้องข้าม
‪ก่อนจะได้เธอไปครอง
‪กระวาน กานพลู ลูกเกด อัลมอนด์ ‪และริชู
‪มองจากมุมอื่น ‪ราณีเหมือนการโต้แย้งที่ไม่รู้จบ
‪คนที่กล่าวโทษและดูถูกผม
‪แต่ผมอยากมีการโต้แย้งนี้ไปตลอดชีวิต
‪บอกตามตรง ‪ผมอยากถกเถียงกับเธอคนเดียว
‪หลบไป มุนนี่
‪ผมทำผิดต่อเธอมาก ‪แต่เธอก็ยังอยู่กับผม
‪และวันนี้…
‪ผมซื้อมาครบแล้ว
‪วันนี้ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อราณี
‪ยินดีต้อนรับกลับบ้าน ริชู
‪เราคุยเรื่องนายกันอยู่ ‪ได้เม็ดมะม่วงกับลูกเกดมาไหม
‪กลับไปเถอะ นีล
‪บอกเขาสิ
‪ทำไมไม่บอกเขาว่าจะไปกับผม บอกเลย
‪คุณโกหก
‪ผมโกหกเหรอ
‪ริชู เขาแค่จะมากวนเรา
‪ผมมากวนคุณเหรอ
‪เขาต่างหากที่เป็นฝ่ายกวนผม
‪ทำไมไม่บอกเธอว่านายทำอะไรอยู่
‪เขาไปที่เดลีเพื่อจู่โจมผมด้วยไขควง
‪ตอนนี้เขาบอกเพื่อนบ้านผม ‪ว่าผมเป็นพวกล่วงละเมิดทางเพศ
‪ผู้ร้ายล่วงละเมิดทางเพศเนี่ยนะ
‪นายแต่งงานทำไม ‪ถ้าทำให้เมียพอใจไม่ได้
‪แล้วคนอย่างฉันก็ถูกประณาม ‪ว่าเป็นอาชญากร
‪ฟังนะ ฉันมาเพื่อพูดให้ชัดเจน
‪เราสองคนไม่ใช่อาชญากร
‪ระหว่างเราเกิดจากความยินยอม ‪ฉันไม่ได้บังคับเธอ
‪เธออยู่นี่ ถามเธอสิ
‪และมันดีด้วย
‪เธอคงคิดถึงเหมือนกัน
‪ใช่ ฉันคิดถึงความผิดพลาดครั้งใหญ่
‪นี่แหละที่ฉันคิดถึง
‪ผิดพลาดเหรอ
‪แล้วมาหาผมทำไม
‪เพราะต้องจูบกบหลายตัว ‪กว่าจะเจอรักแท้
‪และคุณอยู่ในประเภทนั้น
‪กบเหรอ
‪กบตัวนี้เป็นแฟนคลับตัวยงของคุณ ราณี
‪ขอเพิ่มฐานแฟนคลับหน่อย
‪ผมถ่ายวิดีโอเราไว้สองสามคลิป ‪จำได้ไหม
‪ผมจะแชร์มันในกลุ่มวอตส์แอป ‪สักสองสามกลุ่ม
‪คุณจะได้มีแฟนคลับเพิ่ม
‪ริชู ไปหาไขควงเพิ่มดีกว่า
‪เพราะนายต้องวิ่งไล่หนุ่มๆ อีกหลายคน ‪ที่ดูคลิปพวกนี้
‪ดูนี่ คุณดูดีเนอะ
‪จำได้ไหม คุณก็มีความสุขเหมือนกัน
‪- ริชู ‪- ออกไป
‪นายมันบ้าไปแล้ว รู้ไหม
‪เสียสติหรือไง
‪ริชู…
‪ลุกขึ้น
‪มีเลือด
‪นีล
‪ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ
‪- ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ ‪- อะไรนะ
‪เขาตายแล้ว
‪- เขาตายแล้ว ‪- ไม่ อย่าแจ้งตำรวจ
‪- ฉันฆ่าเขา ‪- คุณไม่ได้ฆ่าเขา ราณี
‪ฉันฆ่าเขา ริชู
‪มันเป็นอุบัติเหตุ ‪เขาตายในอุบัติเหตุ
‪เราไม่ได้ตั้งใจฆ่าเขา
‪ผมไม่ยอมให้คุณติดคุก ‪เพราะเรื่องนี้แน่
‪คุณจะไม่ติดคุกเพราะเรื่องนี้ ‪ฟังให้ดีนะ
‪ในที่สุดระหว่างเรามันดีขึ้นแล้ว
‪และผมอยากอยู่กับคุณ
‪ทีนี้…
‪ยังไงต่อ
‪ทำยังไงดี
‪ในทุกฆาตกรรมที่ไม่ได้วางแผน ‪มีโอกาสซ่อนครั้งเดียว
‪ผมเคยอ่านนิยายของเดนิช บัณฑิต ‪แค่เล่มเดียว
‪เพลิงพิโรธแห่งกาซอลี
‪- ริชู ไม่ ‪- เราไม่มีทางเลือกอื่น
‪ไม่ ริชู นี่มันบ้าชัดๆ
‪- ไม่มีทางเลือก ‪- ฉันจะเข้าคุก
‪จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ‪จะไม่มีใครถูกจับได้
‪ฟังผมนะ
‪ทุกอย่างจะเรียบร้อย
‪ผมจะไม่แยกจากคุณ
‪ทำตามที่ผมบอกก็พอ
‪นะ
‪เราจะถูกจับได้
‪น้ำแข็งๆ
‪น้ำแข็ง
‪ไปเอาน้ำแข็งมา
‪น้ำแข็ง น้ำแข็งอยู่ไหน
‪ราณี
‪ไปเอาน้ำมันก๊าด ไป
‪เอาหนังสือพิมพ์มา
‪ส่งมา
‪ไม่ ฉันทำไม่ได้ ไม่
‪ถือไว้ ราณี
‪เป็นอะไรไป ราณี
‪- ขอร้องล่ะ ‪- ฉันทำไม่ได้
‪คุณอยากไปจากผมเหรอ ไม่ใช่ ถูกไหม
‪งั้นคุณก็ต้องทำ ทำเพื่อเรา
‪ขอร้องล่ะ ราณี ตกลงไหม
‪มา
‪เอาไป
‪ราณี ลงมือเลย
‪ริชู…
‪ลืมตาไว้ ลืมตา
‪ลืมตา ริชู
‪ริชู
‪น้ำตาของเธอเป็นสาเหตุที่ฉันเศร้าใจ
‪ความสุขของเธอ ฉันติดค้างเธอ
‪ทุกอณูของฉัน
‪บอกว่า
‪เราเขียนเรื่องราวของเราเอง
‪เราขีดโชคชะตาของเราเอง
‪เรามีเพียงกันและกัน
‪ความเศร้าใจหายไป
‪ความสุขเป็นของเรา
‪ในที่สุดเราก็ทำสำเร็จ
‪เธอมาหาฉัน
‪เหมือนเราไม่เคยแยกจากกัน
‪เธอมาหาฉัน
‪ความรักผลิบาน
‪ราวกับไม่เคยผิดพลาด
‪ความรักผลิบาน
‪เธอเป็นของฉัน
‪สามล้อ
‪มุนนี่ บอกให้ริชูล็อกประตูที
‪ริชูๆ ล็อกประตู
‪ริชู…
‪วันนี้ฉันทำกีร์ เดี๋ยวแบ่งไปให้นะ
‪อย่าเล่นตรงนี้
‪ไปเล่นที่อื่น
‪เดี๋ยวก่อน
‪ส่งมา ฉันจะเอาไปแล่ที่อื่น
‪ยังมีอีก
‪ช่วยแล่นี่ด้วยได้ไหม
‪(เดนิช บัณฑิต เพลิงพิโรธแห่งกาซอลี)
‪(เดนิช บัณฑิต)
‪ริชู
‪(ราณี)
‪แล้วเรื่องราวความรักและความเสียสละ ‪ของไภรพ…
‪ก็จมลงสู่แม่น้ำพร้อมกับเขา
‪มีอะไร หัวเราะทำไม
‪เขาสลับตัวกับชู้รักแล้วกลับรูปคดี
‪(มอติชูร์)
‪ชู้รักจะหายไปตลอดกาล
‪ไม่มีวันพบศพ
‪สามีตัดมือตัวเองแล้ววางไว้กับศพ
‪เพื่อช่วยภรรยาเขา
‪ยุคนี้สมัยนี้ ‪ใครยังทำเพื่อความรักขนาดนั้นอีก
‪คุณไม่มีทางสละให้ฉันแม้แต่เล็บมือ
‪(เดนิช บัณฑิต เพลิงพิโรธแห่งกาซอลี)
‪"หากความรักไม่ผลักดันให้คุณบ้าคลั่ง ‪มันก็ไม่ใช่รักแท้
‪มีเพียงผู้ขลาดกลัวที่หาหลุมหลบภัย ‪ในความสัมพันธ์อันไร้ความลุ่มหลง"
‪คำบรรยายโดย: ฐิตา วีระมนทนาศักดิ์